பெண்மனசு. இந்த சொற்றொடர் யார் மனதில் தான் ஒரு நினைவு பிரளயத்தை ஏற்படுத்தாது.
எழுபது வயதிலும் நினைவில் துரத்தும் கொடுக்கப்படாத முத்தம், அனுமதிக்காத தீண்டல், சொல்ல முடியாத வார்த்தை, காமம், மனம் கனக்கும் ரகசியங்கள், வாழ்வின் முடிவுக்கு தள்ளும் குழப்பங்கள், தாலமுடியாத வலி, ஆற்றாத தாய்மை, கண்ணீரில் கரைத்து, மனதில் புதைத்து வைத்திருக்கும் துக்கமென ஒவ்வொரு பெண்ணும் வந்த வழி, வனங்களையும், மிருகங்களையும் கடந்த பயணம் தானே. அவர்களின் மனதில் இருப்பதை எழுத்தில் வடிப்பதில் சாத்தியகூறுகள் குறைவேயெனினும், ஒரு சோறு பதமாக இருந்தது ராஜூ முருகனின் எழுத்து. நம் மனசு தானே நமக்கு கடவுள். அந்த மனசென்னும் கிரிஷ்ண பரமாத்மாவிற்கு, இந்த ராஜூ முருகனின் ஒரு சோறு ஆற்றிய பசி எல்லாரும் அறிந்ததே. ஒரு அரிசியில் இப்போது உலகையே வரைந்துவிடுகிறார்கள் வல்லுநர்கள். ஒவ்வொரு அரிசியிலும் நம் பேர் இருக்கும் என்பார்கள். ராஜூ முருகனின் இந்த பெண்மனசு என்னும் அரிசியில் படிக்கும் வாசகர்கள் ஒவ்வொருவரின் பெயரும் இருக்கிறது. எல்லோருக்கும் ஒவ்வொரு ஞாபக அலையை, வட்ட வட்டமாக எழுப்பிவிட்டு, சலனமில்லாமல் முங்கி போய்விடுகிறது.
தனி குடித்தனம், லிவ்-இன் ரிலேஷன்ஷிப், இண்டிவீடுவல் பேரன்டிங் என தனி தீவாக பெண்கள் வாழ பழகிக் கொண்ட இந்த கால கட்டத்திலும் பெண்மனசு அப்படியே, ரனங்களும், புரையோடிய புண்ணுமாக தான் இருக்கிறதா எனில்...ஆமென்று தான் சொல்ல வேண்டியுள்ளது. வெளிப்பூச்சு மட்டும் பார்த்து, உள்ளுக்குள் உலுத்துப் போன பழைய மரங்களாக, இன்னமும் அவர்கள் மனதில், கரையாண்கள் அறித்த படி தான் இருக்கின்றன. அதிலும் பெரும்பாலும், அவர்களின் நெருங்கிய உறவுகள், நம்பிய நண்பர்கள், கணவன், பிள்ளை என எவரிடமும் சொல்ல இயலாத ரகசியங்கள், மனக் குமறல்கள், தப்பான முடிவுகளுக்கான மண்ணிப்பு, உணர்வு பெருக்கில் கொட்டிய வார்த்தைகள் என இன்னும் இன்னும் மண்டிப்போன தூர் வாராத கிணறுகளாக தான் இருக்கின்றன.
திருச்செங்கோட்டில், ஒரு தனியார் கணினி நிறுவனத்தில், ஆசிரியராக பணிப்புரிந்து கொண்டிருந்த நேரம். மாநகரில் இருந்து, புழுதி படிந்த உள்ளத்தை தூசு தட்டி, அந்த சிற்றூரின் நச்சு கலக்காத காற்றால், மனதை ஆசுவாசப்படுத்தி, ஆர அமர வாழ்க்கையை ரசித்து வாழ்ந்த காலம். இதை போன்ற காலங்களில் தான் நமக்கு மனசென்று ஒன்று இருப்பதையும், குறிப்பாக மற்றவர்களுக்கும் அது இருக்கும் என்பதையும் அறிந்து வாழ்வோம். அப்படி வாழ முடிந்த, எந்திர தனமில்லாத வாழ்க்கையில் பூமனம் கொண்டு மணம் வீசினார் ஒரு தோழி. உடன் பணிப்புரிந்த அந்த சகதோழி கணினியில் நல்ல வல்லமை கொண்டிருந்தார். நுனிநாக்கில் ஆங்கிலமும், விரல் நுனியில் கணினி பாடங்களும் என சகலகலாவல்லி.பெரும்பாலான பெண் குழந்தைகளை படிக்க வைப்பதோ, அல்ல கல்லூரிக்கு அனுப்புவதோ அவர்களுக்கு பாதுகாப்பானதல்ல என்ற எண்ணமும், அப்படி படித்து விட்டால், அவர்கள் ஜாதியில் அதை விட அதிகம் படித்த மாப்பிள்ளை கிடைப்பது கடினமெனவும் நம்பிக் கொண்டிருந்த கால கட்டம். இதனால் முதுகலை படிப்பிற்கு செல்ல பெரும்பாலான பெண்கள் அவர்களின் பெற்றோரிடத்தில் சண்டையிட்டு தான் தங்கள் படிப்பார்வத்தை பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அந்த சண்டைக்கு பின் சமாதனாமாகத அப்பாக்களில் என் தோழியின் அப்பாவும் ஒருவர். அப்பாவிற்கும் மகளுக்கும் மத்தியஸ்தம் செய்ய வந்த அம்மாவின் சொல் படி, தொலை தூர கல்வி வழியில் முதுகலையும், அவளின் ஆசைக்கு வேலைக்கும் போக சம்மதம் பெற்றிருந்தார். இருப்பினும் அப்பா மகள் உறவு அதற்கு பின் உமியும் அரிசியுமாக, ஒட்டவே இல்லை.
பர்ஸில் மேக்கப் சாமான்கள் இருப்பதை வேசிகளுடன் ஒப்பிட்டு விமர்சிப்பதும், பேருந்தில் ஆடவர்களுடன் அமர்ந்து செல்ல நேர்வதை தப்பாக பார்ப்பதும், ஒன்றரை மணி பயணத்திற்கு பின் இரவில் பயமில்லாமல், தனியாக வரும் பெண்ணை தப்பாக யோசிப்பதும் என அவர் அப்பா, அந்த தலைமுறைக்கேற்ற அரசாங்க உத்தியோகிஸ்தர்களின் சந்தேகங்களுடன், அவள் அம்மாவிடம் கோபத்தை காட்டுவதும், இவரிடம் முறைப்பதுமாக இருந்தது. அவளின் குடும்ப வாழ்க்கை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ரணமாகி போனது. அவளோடு படித்த மற்ற கல்லூரி நண்பர்கள் நிறைய பேர் வேலை ஏதும் கிடைக்காமல் அவர்கள் வீட்டினிரிடையே தண்டச்சோறு என்று திட்டு வாங்கி கொண்டிருந்த நேரத்தில், தோழி அவராக படித்து, அவராக வேலைக்கும் சேர்ந்து, முதல் சம்பளத்தை அவர் அப்பாவிடம் கொடுத்தார். கால் கடுக்க நின்று, தொண்டை தண்ணி வத்த கஷ்டப்பட்டு, சம்பாதித்து கொடுத்த, முதல் சம்பளத்தை அவள் முகத்தில் வீசியெரிந்த போது அந்த பெண்மனசு என்ன பாடுபட்டிருக்கும் என்று யோசிக்க கூட முடியவில்லை. அவர் அப்பா பல வருடங்களாக உழைத்து அப்போது வாங்கியதை, அந்த தோழி சீக்கிரமே வாங்கிவிட்டார் என்று அவர் அப்பாவிற்கு கோவமா, அல்லது, தன் சொல்லை கேட்காமல் படித்து முடித்து, வேலைக்கும் சென்று விட்டாள் என்ற அங்காலாய்ப்பா, அல்ல அவள் வாங்கும் சம்பளத்தை விட அதிகம் சம்பாதிக்கும் ஒருவனை தேட வேண்டிய கட்டாயமா, அல்ல இனி தன் பேச்சிற்கு மதிப்பிருக்காது என்னும் பயமா? எது அவரை அந்த அளவிற்கு கோபப்படுத்தியது என்று தெரியவில்லை. ஆனால் அதற்கு பின் பல கஷ்டங்கள் அடுக்கிக் கொண்டே போக, அந்த ஆசிரியை வேலையை விட்டுவிட்டு வீட்டிலேயே முடங்கிவிட நினைத்தாள் அந்த தோழி. அவளுக்கு, படிப்பும் வேலையும் தான் சொந்த காலில் நிற்க தைரியம் கொடுக்கும் என உரமூட்டி, அவ்வளவு ரணகளத்திற்கு நடுவிலும் அவளை வேலைப்பார்க்க சொன்னது தான் அப்போதைக்கு நான் செய்த நல்ல காரியம்.!?
நானும் அவரும் பழகுவது கூட அந்த தனியார் நிறுவனத்திற்கும், அதில் பயின்ற மாணவர்களுக்கும், அந்த சிற்றூருக்கும், அவ்வளவு ஏன், என் நண்பர்களுக்குமே கூட கொஞ்சம் தப்பாக தான் தோன்றியிருக்கிறது. இத்தனைக்கும் என் காதலி சென்னையில் இருப்பதும், அவரை வெகு விரைவில் நான் மணக்கப்போவதும் கூட பலருக்கு தெரியும். இருந்தும், மணமாகத, ஆண், பெண் இருவர் பழகுவதை காதலர்களாகவே பார்க்க பழகிவிட்ட கண்கள். அந்த தோழியின் அழகுக்கும், மென்மையான மனதிற்கும், இனிமையான சொற்களிற்கும், விடாப்பிடியான வைராக்கியத்திற்கும் அவள் கல்லூரியில் படிக்கும்போதே சில காதல் விண்ணப்பங்கள் வந்திருந்தன. தன் பெற்றோருக்கு சம்மதமிருக்காது என்ற ஒரே காரணத்திற்காக அப்போதே அவள் மனதினை பூட்டி, சாவியை வீசி எறிந்து விட்டிருந்தாள். அதே ஊரில் முதுகலை பயின்ற மாணவர் ஒருவர், இவருக்காகவே எங்கள் கணினி நிறுவனத்தில் படிக்க சேர்ந்து, என்னிடம் நண்பராகி, அந்த தோழியிடம் மீண்டும் மீண்டும் விண்ணப்பித்தார். பப்பு வேகவில்லை. மேலும் ஏற்கனவே வீட்டில் புயல் வீசிக்கொண்டிருந்ததால், அங்கே பூக்களை ரசிக்க அந்த தோழிக்கு நேரமில்லை. நண்பர் எவ்வளவு கெஞ்சி கேட்டும், நட்பாக மட்டும் பேசி வந்தார். அந்த சிற்றூரை விடுத்து, கணினி உலகம் அவளை மாநகருக்கு குடிபெயர்த்தது. தனிமை, வீட்டில் புரிந்து கொள்ளாதது, அவ்வபோது மாநகரம் காட்டிய கோரைப்பல் என எல்லாம் கடந்த அந்த தோழிக்கு மனசு கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் மறுத்துப்போய்விட்டது.
அவளை நீண்ட இடைவெளிக்குபின் பெங்களூரில் சந்தித்தேன். அவள் இனிமை பேச்சுகளை காலம் மாற்றி போட்டிருந்தது. அனைவரையும் ஏதோ ஒரு சந்தேக உணர்வுடனே பார்க்க பழகியிருந்தாள். மனதில் படிந்த சமூக கோபங்களும், தேவையான அமைதியும் இல்லாத எந்திர வாழ்வும், அவளை மெஷினாக மாற்றியிருந்தது. விடுதிகளில் தங்குவது கூட தன் தனிமைக்கு தடையாக இருப்பதாக நினைத்து தனிமையில் வீடு எடுத்து தங்கியிருந்தாள். நல்ல வேலை. நல்ல சம்பளம், நல்ல உடை. நல்ல இருப்பிடம். ஆனால் நண்பர்கள் இல்லாத வாழ்வு. அவ்வப்போது ஆதரவளித்த சித்தியை தவிர யாரையும் உறவாக ஏற்றுக்கொள்ளாத மனசு. இருபதுகளில் நிராகரித்த காதல்கள் முப்பதுகளில் பழிவாங்கியது. தானாகவும் தேடாமல், பெற்றோரும் தேடி வைக்காமல், மணமாகமலே ஒரு மனம் வாடி, வதங்கி, இறுகி கல்லாகிப் போனது. எப்போதும் வெடிக்க காத்திருக்கும் அந்த பெண்மனதின் எரிமலை குழம்புகளை புரிந்துக் கொள்ள வாய்ப்பில்லாத போதிலும், காலம் அவ்வப்போது அவள் கண்ணத்தில் கண்ணீரால் எழுதிவிடுகிறது. அதை படிக்கவோ துடைக்கவோ யாருமின்றி.
மூன்று நாட்களுக்கு முன் பிறந்த கன்று குட்டியாய், எப்போதும், சந்தோஷத்தோடு துள்ளி விளையாடி சிரிக்கும் தோழி இந்து. முதலில் மாணவியாக அறிமுகமாகி, தோழியாகி, குடும்ப நண்பர்களான பல நட்புகளில் இவளும் ஒருத்தி. ப்ராஜெக்ட் செய்து கொடுத்து, வேலைக்கு உதவி, ஒரே ஊரிலிருந்தாலும், சென்று வர சிரமமாக இருந்ததால், எங்கள் வீட்டின் அருகிலேயே அவளுக்கும், அலுவலக தோழிகளுக்கும் வீடு பிடித்து கொடுத்து, எங்கள் குடும்பத்தில் ஒருவராக பார்த்துக்கொண்டோம். என் மேல் அவளுக்கு அப்படியொரு மரியாதை, அன்பு எல்லாம். குரு-சிஷ்ய பந்தமெல்லாம் போய், நண்பர்களாகி பல ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டது. யார் தன்னை பார்க்கிறார்கள், யாரை தனக்கு பிடிக்கும் என எல்லாம் பேசுவோம். அவள் ஆர்வம் பலவற்றில் பரந்திருந்தது. உலகை ரசிக்க அவளிடம் தான் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். குறிப்பாக அதே ஊரில் தனி வீடு எடுத்து தங்கியிருந்த போதும், அதற்கு பின் வேலை நிமித்தமாக சென்னைக்கு சென்று, அங்கு தன் தோழியோடு ஒரு அபார்ட்மென்டில் தங்கியிருந்ததும் தான் அவள் வாழ்வின் வசந்தகாலங்கள். உலகை ரசித்த அவளின் தினங்கள்.
அந்த நாட்களில், அதிகாலை எழுந்து ஓடுவதிலிருந்து, தனக்கு வேண்டிய உடைகளணிவது, அவற்றிர்க்கு பொருத்தமான வளையல், தோடு வாங்க டி-நகர் செல்வது, ஓடியாடி வேலை செய்து கொண்டிருப்பதால், உடலைப் பற்றி கவலைப்படாமல், நினைத்ததை சாப்பிடுவது, சந்தைக்கு வரும் ஆங்கில புத்தகங்களை உடனடியாக வாங்கி முதல் வேலையாக படித்து முடிப்பது, இரவு தனக்கு விருப்பமானவர்களுடன் மணிக்கணக்காக அரட்டையடிப்பது என அவளுக்கு பிடித்ததெல்லாம் செய்தாள். மரத்தான் ஓட்டம், வேடிக்கை பார்க்க சென்ற ஒரு நாட்டிய கலை விழாவில், யாரேனும் ஆட வருகிறீர்களா என்றதும், வரிந்து கட்டிக்கொண்டு போய் ஆட்டம் போட்டது என தன் இஷ்டம் போல் பறந்த பட்டாம்பூச்சி. ஒருமுறை, இரவில் தங்கி மறு நாள் திரும்பும் ட்ரெக்கிங்க் போக வேண்டும் என்றாள். அவர்கள் பெற்றோர் எல்லாம் சம்மதித்தும், எனக்கு ஏதோ சரியாக படவில்லை என்று நான் தடுக்க, போகாமல் நின்று விட்டாள். அதற்காக வாங்கிய கூடாரம், படுக்கை, ஷூ என அனைத்தையும் உபயோகப்படுத்தாமல், அவள் நண்பர்களிடம் விற்றுவிட்டாள். (அனுப்பியிருக்கலாமோ). நான் என் புகைப்பட வாழ்வில் முதன்முதலில் ஊட் லாமினேஷன் செய்த அழகி. அனைவரிடமும் அன்பாக, கள்ளம் கபடமில்லாமல் பழகும் அவளை பெரும்பாலான அலுவலக நண்பர்கள் தங்கையாக தான் பார்த்தார்கள். அதில் அவளுக்கே கூட வருத்தம். ஏன் தன்னை யாரும் சைட் அடிப்பதில்லை என்று வெகுளியாக கேட்ப்பாள். தனக்கு வெளிநாடு சென்று அங்கேயே ஒரு ஐந்தாறு வருடம் தங்க வேண்டும், அப்படி ஒரு மெல்லியல் வல்லுநர் தனக்கு கணவனாக வேண்டும் என்றும் ஆசைப்பட்டாள்.
தகவல் தொழில்நுட்பம் ஒரு பெரிய குமிழியாய் வெடிக்கும் தறுவாயில் இருந்த நேரம். எப்போது வேண்டுமானாலும் ரிசஷன் என்று சொல்லி ஆள் குறைப்பு செய்துவிடுவார்கள் என அவர் அப்பாவும், நானும் அந்த ஆசைக்கு அனைப்போட்டோம். அவர் தந்தை எவ்வளவு சொல்லியும் ஒரு அரசு மருத்துவரை திருமணம் செய்ய மறுத்துவிட்டார். அவளின் பெற்றோர் என்னிடத்தில் பேசி அவளை சம்மதிக்க வைக்க சொல்ல, நானும் என் பங்குக்கு அவளுக்கு நல்லது செய்கிறேன் பேர்வழியில் எனக்கு தெரிந்ததை சொன்னேன். நம்மில் பலரும் செய்யும் அதே தவறு தான். திருமணம் என்பதில், பொறுத்தம் பார்க்கும் போது, இரு வீட்டாரின் நிதி நிலவரம், கணவன் (இப்போதெல்லாம் மனைவி) வருமாணம், இருவரின் ஆரோக்கியம், தீயப் பழக்கம் ஏதும் இருக்கிறதா? இவையெல்லாம் சரியாக இருப்பின் திருமணம் செய்யலாம் என்னும் முடிவுக்கு வருதல். இதை தான் நானும், அந்த தோழியின் பெற்றோரும் செய்தோம். இதில் யாரும் அந்த பெண்ணின் கனவு, அவள் ஆசை, அவள் எப்படி வாழ ஆசைப்பட்டாள் என எதையும் யோசிக்கவில்லை. அவள் கேட்டுக்கொண்டதால், திருமணத்திற்கு பின்னும் வேலைக்கு செல்ல அனுமதி (?!) மட்டும் பெற்று தந்தோம். பெரும்பாலான பெண்களுக்கு இவ்வளவு சலுகைகள் கூட கிடைப்பதில்லை. எல்லா பெண்களின் வாழ்வை, ஏன் மனதை கூட திருமணத்திற்கு முன், திருமணத்திற்கு பின் என இரு வேறு துருவங்களாக பிரிக்கலாம்.
ஐந்தரை மணிக்கு றெக்கை விரித்து பழகிய அந்த பட்டாம்பூச்சிக்கு, இப்போதெல்லாம் வீட்டிற்குள் ட்ரெட்மில்லில் ஆரம்பிக்கிறது வாழ்க்கை. அருகில் உள்ள எந்த அபார்ட்மென்டிலும் நல்லவர்கள் இல்லை என்னும் பயமுறுத்தலில் பறிக்கப்பட்டுவிட்டது பேச்சு சுதந்திரம். உன் வளர்ப்பு சரியில்லை என்ற வசை மொழியில் பறிக்கப்பட்டுவிட்டது தன் பிறந்த வீட்டினிரடம் கொண்ட தொடர்பு. சொந்த தம்பி வந்தாலும், சோறு போட்டு, நல்ல ரூமில் வாடகைக்கு தங்கிக்கொள்ள அவளாகவே சொல்லுவது
போல் சொல்லும் தேர்ந்த நடிப்பில் பறிக்கப்பட்டது அவளின் பாசம்.. நான்காவது நாளிற்கு எக்ஸ்ட்ரா வாங்கிய நாப்கின் விலையை கணக்கு பார்த்ததில் பறிக்கப்பட்டது அவள் ஊதியம், நடப்பது தெரியாமல் நாடு கடந்த நண்பர்களின் நல விசாரிப்புகளின் அழைப்புகளை அவசர அவசரமாக அழித்து, கைப்பேசி சோதனைகளில் தன்னை காத்துக் கொள்வதில் பறிக்கப்பட்டது அவள் சுதந்திரம். என்ன ஆனாலும் கணவனை இழந்தவர்க்கு காட்டுவது இல் - எனவே திருமண வாழ்வை தொலைத்து விடாதே என்ற இந்த சமூகத்தின் பயமுறுத்தலில் பறிக்கப்பட்டுவிட்டது அவளது மொத்த வாழ்க்கை. எல்லாம் இழந்தும் இந்த பெண்கள் இந்த திருமண வாழ்வில் என்ன கண்டெடுக்கிறார்கள்? உணர்வற்ற வெறும் உடலாய் வாழும் இவர்கள் எதை சாதிக்க இப்படி நடைப்பிணமாக இருக்க சம்மதிக்கிறார்கள். கணவனின் நியாயமற்ற சிறு கோபத்தில், கையில் அகப்பட்டதைக் கொண்டு தாக்கும் பைத்தியக்கார தணத்தில் மரணம் கூட நிகழலாம் என தெரிந்தும், அந்த கணவனை, அந்த உறவுகளை விட்டு வெளி வராமல், உலகின் பழிக்கு அஞ்சி, தினம்தினம் செத்து பிழைக்கும் இந்த பெண்கள் குடும்ப வாழ்வில் நிலை நாட்ட நினைப்பது என்ன? நல்ல படிப்பு, நல்ல வேலை, நல்ல சம்பளம் என எல்லாம் இருந்தும், தனித்து வாழ பயந்து அடிமை வாழ்வு வாழ செய்வது எது? புரியவில்லை.
என்ன ஆனாலும் வேலையை மட்டும் விட்டு விடாதே என்ற என் அறிவுரையின் படி, இப்போதும் வேலைக்கு செல்கிறாள் அவள். அவளின் கணவர் அழைத்து வந்து விடுவதும், பணி முடித்து, நிறுவன பேருந்திலேயே வீட்டிற்கு அவள் திரும்புவதும், இடையில் யார் வம்புக்கும் (?!) போகாமல், கருமமே கண்ணாக கணினியுடம் பேசுவதும், வெளியூர் செல்ல வேண்டிய வேலை வந்தால், பிள்ளை வரம் வேண்டி மருத்துவம் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதாக சொல்லி அந்த வாய்ப்புகளை மறுப்பதும், எந்த நண்பர்கள் வீட்டிற்கோ, உறவினர் வீட்டிற்கோ போகாமல், வாரம் ஒருமுறை, காய்கறி வாங்க, கணவரோடு காரில் வந்து, ஏதோ ஒரு பவனில் மதியம் உண்டு, இரவு காட்சி திரைப்படம் பார்த்து, இருவர் மட்டும் வாழும் அந்த தனித்த உலகில் ஹௌஸ் அரஸ்ட்-டில் வாழ்கிறார். கணவனை பிரியாத 'மேட் ஃபார் ஈச் அதர்'
தம்பதிகளாக, அந்நியோன்யமாக தான் வெளியே பார்ப்பவர்களுக்கு தெரியும். ஆனால் தன் சுயத்தை இழந்து, தன் சின்ன சின்ன ஆசைகளைக் கூட தானாக செய்து கொள்ள சுதந்திரமில்லாத ஒரு பணக்கார பங்களாவின், பதினொன்றாவது நாய்க்குட்டியாகிப் போன அவள் வாழ்வு, திருமணத்திற்கு முன் அவளை பார்த்திராத மற்றவர் கண்களுக்கு வேண்டுமானால் பரவசமாக தெரியலாம். அதற்கு முன்னே அவளை நன்றாக அறிந்த என்னை போன்றவர்களுக்கு எங்கோ படித்த கவிதை தான் ஞாபகம் வருகிறது.
ஒற்றை காலில் நின்று
தவம்செய்யும் கொக்கு
பார்ப்பவர் மனம் திருடும்
பரவச காட்சி.
மீனுக்கு தானே தெரியும்
கொக்கின் கொரூரம்.
கல்லூரியில் படித்த காலம் தொட்டே, வேலைக்கெல்லாம் செல்ல விருப்பமில்லை. கணவன், மனைவி, குடும்பம் என வாழ்வது தான் தன் வாழ்வின் குறிக்கோள் என்றும், என்னை போல், குடும்பத்தை ஓரிடத்தில் விட்டுவிட்டு வேலைக்கு ஓரிடத்தில் வாழ்வது வாழ்க்கையில்லை என்றும் எனக்கு அறிவுரை சொன்ன தோழி 'குட்டிம்மா'. பார்த்துக் கொண்டிருந்த பன்னாட்டு நிறுவனத்திலிருந்த வேலையை, கல்யாண ஏற்பாடுகள் செய்யும் போது தூக்கி வீசிவிட்டு, குடும்பம் தான் தன் வாழ்க்கை என்று வீட்டோடு மனைவியாகிவிட்டாள். ஆறு ஆண்டுகளாக, வீட்டிற்கு வெளியே ஒரு உலகம் இருப்பதையே மறந்து போயிருந்தாள். பாதி இரவில்பணி முடித்து வந்தாலும், தன் இரண்டு மகன்களை கொஞ்சி, அதற்குப்பின் படுத்துறங்கிய கணவன் மேல் எந்த சந்தேகமும் தோன்றவில்லை. அவளுடைய மாமனாரே ஒருமுறை வந்து, சொந்த வியாபாரமாயிருந்தாலும், அவ்வப்போது வந்து தலைக்காட்டா விட்டால், வியாபாரம் நலிந்து போகும் என்றும், ஆறேழு நாட்களாக அலுவலகம் வராமல் அப்படியென்ன அவனுக்கு வேலை என்றும் அவள் கணவரை கேட்கும் வரை, அவர் வேலைக்கு செல்லவில்லை என்பதே தெரியாமல் இருந்திருக்கிறாள். விசாரணை கிணறு வெட்ட, வேறொருத்தியுடன் தொடர்பு என்னும் பூதம் கிளம்பியது. அவள் கெஞ்சி அழுததாலோ, அல்ல அவளின் மாமனார், 'சொத்தில் சல்லி பெறாது' என்று மிரட்டியதாலோ, மீண்டும் நல்ல பிள்ளையாக அவள் கணவர் வேலைக்கு சென்று வந்தார். என்றோ ஒரு நாள் எத்தேட்சையாக கைப்பேசியில் பார்க்க, தொடர்பு சரிவர துண்டிக்கப்படாதது கண்டு துடித்திருக்கிறாள். அவள் கணவனிடம் வெடித்திருக்கிறாள். வெளியிலுள்ள எல்லா தவறுகளையும் திருத்திக்கொள்ள அவருக்கு சற்று அவகாசம் தரும்படி கேட்டிருக்கிறார் அவள் கணவர். அவர் மீது வைத்த அன்பினால், தன் பிறந்த வீட்டிற்கு எந்த தவலும் தெரிவிக்காமல், புகுந்த வீட்டிலும் கணவரை காக்க, எல்லாம் சரியாக இருப்பதாக நடித்து வாழ்ந்து வந்திருக்கிறாள் தோழி. ஒரு முறை மூன்று நாட்களாகியும் கணவன் வராத போது தான், மீண்டும் தவறு நடந்திருப்பது அவளுக்கு உறைத்திருக்கிறது. அவ்வளவு தாமதத்திற்கு பின் அலாரம் அடித்து பயனில்லை. ஆள் வைத்து தேடியும் அவரை கண்டுபிடிக்க இயலவில்லை. ஆறு மாத காலம் எப்படியும் வந்துவிடுவார் என நம்பி புகுந்த வீட்டிலேயே காத்திருக்க, தகவல் ஏதுமில்லை. பின்னொரு நாள் அவளின் கணவர், அவராகவே அவள் கைப்பேசியில் தொடர்பு கொண்டு, அவர் வேறொருத்தியுடன் வாழ்வதாகவும், அவளுக்கு விருப்பமிருந்தால், அவர்களோடு வந்து இவளும் வாழ்ந்து கொள்ளலாம் என்றும், தவறுகள் தலைக்கு மேல் போய்விட்டதென்றும், அவரால் திரும்பி வர இயலாதென்றும் சொல்லிவிட்டார்.
பஞ்சாயத்து, சண்டை, போலிஸ் மிரட்டல் என எதற்கும் பிடி கொடுக்காத அவரை வெட்டிவிட்டு வேறு வாழ்க்கை வாழ சொன்னால், அவர் வரும் வரை என் அம்மா வீட்டில் காத்திருக்கிறேன் என சினிமா வசனம் பேசி வாழ்க்கையை வீணடித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். உப்பு பெறாத பிரச்சனைகளுக்கெல்லாம் விடுதலைப்பத்திரம் கேட்டும், ஜீவணாம்சம் கேட்டும், நீதிமன்றத்தின் வாசலில் காத்திருக்கும் பெண்கள் உள்ள இந்த கால கட்டத்தில், 'பழசை எல்லாம் விட்டுவிட்டு, தனி ஆளாக வந்தால் போதும். அவரை நான் ஏற்றுக் கொள்வேன். அவரை வீட்டில் வைத்து, நான் வேலைக்கு சென்று சம்பாதித்து குடும்பத்தை காப்பாற்றுவேன்' என்று சொல்லி அவருக்காக இன்னமும் காத்திருக்கிறாள். அப்பா எப்போ வருவார் என நித்தம் கேட்கும் அந்த பிஞ்சு குழந்தைகள் கூட கொஞ்சம் கொஞ்சமாக புரிந்து கொண்டு, தன் அம்மாவிடம் அப்பாவை விசாரிப்பதை நிறுத்திக்கொண்டார்கள். குழந்தைகளை பார்த்துக்கொண்டே வேலைப் பார்க்க, வீட்டிலிருந்தபடி வேலை செய்யும் அவள் மட்டும், இன்னமும் புரிந்துக்கொள்ளாமல், அந்த ஆறு ஆண்டு வாழ்வை மறக்காமல், பட்டுப்போன மரம் மீண்டும் பூ பூக்கும் என நம்பி இன்னமும் காத்துக்கொண்டிருக்கிறாள். குடும்ப வாழ்வை தவிற, வேறேதும் யோசிக்காத அவளின் வாழ்வு, கணவனையும், குழந்தைகளையும் பார்த்துக் கொண்டதை தவிற வேறெந்த தவறும் செய்யாத அவள் வாழ்க்கை ஏன் இப்படி ஆனதென்ற அவளின் ஆழ்மன கேள்விக்கு பதில் இருப்பதாக தெரியவில்லை.
நாலு வருடத்திற்கு மேல் பழகிய நண்பன் அவன். வேலை நிமித்தமாக சென்னையிலிருந்து ஐதராபாத் சென்ற போதும், துரத்தி துரத்தி அங்கு வந்து காதலித்தவன். அவனிடம், நண்பனாக மட்டும் பழகுவோம் என்று சொல்லி அனுப்பிவிட்டு, அவன் திருமணத்திற்கு நிச்சயம் செய்தவுடன், நாள் முழுதும் அழுது புலம்பி, அவனை எப்படியாவது என்னிடம் சேர்த்து வையுங்க செந்தில், அவன் என்னை விட்டு போய்விட்டால், இந்த உலகத்தை விட்டு போய் விடுவேன் என்று கெஞ்சிய தோழியின் மனசை புரிந்து கொள்வது எப்படி?. காதல் படிகட்டுகள் புத்தகம் படித்துவிட்டு, உங்கள் உணர்வுகளை எழுதி கொடுங்கள் என்று நான் கேட்க, வேறு பெண்ணை நான் காதலிக்கிறேன் என தெரிந்தும், முதன் முதலில் காதலிப்பது உங்களை தான் என உருக்கமாக கண்ணீர் விட்டு எழுதி கொடுத்து விட்டு, ஆனால் உங்கள் வாழ்க்கையில் தலையிட மாட்டேன் என்று ஓதுங்கி நின்று காதல் செய்யும் இன்னொரு தோழியின் மனதை இன்னமும் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. வார்த்தைக்கு வார்த்தை செல்லம் என கூப்பிட்ட உன்னை விட்டு, வாழ்க்கையில் ஒருமுறை கூட அந்த வார்த்தையை சொல்லாத ஒருவரோடு
வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன் என சொல்லும் வேறொரு தோழிக்கு என்ன ஆறுதல் சொல்ல முடியும்? சிக்னலிலிருந்து கோயில் வரை தொடர செய்த கொள்ளை அழகு. குறும்படத்தில் கதாநாயகியாக ஆக்கிவிட பின் தொடர்ந்த முன் பின் அறிமுகமில்லாத பெண். கோவிலுக்கு சென்றவள் ரொம்ப நேரமாகியும் வராததை கண்டு உள்ளே போக.. இரண்டு மணி நேரமாக ஒரே இடத்தில் அமர்ந்து தாரை தாரயாக அழுது கொண்டிருந்த காட்சி இன்னமும் நெஞ்சை கணக்கிறது. கடவுளிடம் கூட சொல்லிக் கொள்ளமுடியாத வலி தானே அந்த கண்ணீர். தன் பெண்ணின் அபார்ஷனுக்காக அவள் காதலனுடன் சென்ற ஒரு அம்மாவை தப்பாக சொன்னதால், அன்றிலிருந்து ஆயுள் முழுதும் தன் கணவனை தொட்டுக்கொள்ளாமல் ஒரே கட்டிலில் எப்படி படுத்துக்கொள்ள முடிந்தது அந்த அம்மாவால். ஒவ்வொரு இரவும் ஒரு யுகம் தானே. .
இப்படி, பெண்மனசு என்னும் சொல் என்னுள்ளே பல நினைவுகளை அடுக்கிக்கொண்டே போகிறது. ஏதேனும் ஒன்று சந்தோஷமானதாக இருக்கிறதா என்று தேடிப் பார்க்கிறேன். ஆனால் ஒவ்வொரு கதைகளிலும் ஆற்ற இயலாத வலியும், அதன் வடுக்களுமே தென்படுகின்றன.
பதினோரு வருடங்களுக்கு பின் மகனை ஈன்றெடுத்த அருள் அக்காவிற்கு அந்த சந்தோஷத்தை மூன்று வருடங்கள் கூட அனுபவிக்க முடியவில்லை.
தன்னிடம் செக்ஸ் எதிர்ப்பார்த்த மாணவனை தண்டிக்காமல், அவன் வயதின் கோளாறுகளை புரிந்து கொண்டு அவன் மனதில் அப்படி ஒரு சலனம் தோன்ற தான் காரணமாகிவிட்டோமே என வருந்தும் நல்லுள்ளம் கொண்ட என் ஆசிரியர் ஒருத்திக்கு, மூளை வளர்ச்சி குன்றிய குழந்தை.
ஆறடிக்கு இரண்டு அங்குலம் குறைவான, திடகாத்திரமான விளையாட்டு வீராங்கனையான இன்னொரு தோழி சுஜாதா மிஸ். எய்ட்ஸ்-சில் பாதித்த அவர் மாமாவை வேறு யாரும் மணக்க முன் வரவில்லை என்று அவரே மணந்தார். செக்ஸ் மட்டும் வாழ்க்கையில்லை, அவர் இறக்கும் போது சந்தோஷமாக இறக்கட்டும் என என்னிடம் சொல்லுவார். மணமாகி ஒரு வருடம் கூட வாழாதவளுக்கு சொத்தில் பங்கில்லை என்று சொந்தங்கள் சொல்ல, எதுவும் பேசாமல் இப்போது தனியாளாக வாழ்கிறார். கட்டுக்கோப்பான அழகு அவருக்கு ஆபத்து கொடுப்பதால் எப்போதும் தானாக மொட்டை போட்டுக்கொண்டு உலவும் அவர் மனசில் தான் எவ்வளவு வலி.
இரண்டு பெண்களில் இளையவள் என் தோழி. முப்புதுகளை தாண்டியும் மணமாகவில்லை. இளையவளும் போய்விட்டால் சாப்பாட்டிற்கு என்ன பண்ணுவது என்று வருகின்ற வரனையெல்லாம் அப்பா தான் தடுக்கிறார் என தெரியும் வரும்போது, அந்த தோழியின் மனம் எவ்வளவு பாடுபட்டிருக்கும்.
அனைவரின் முன்னில் அப்பா என்றழைக்க சொன்ன அதிகாரி, குடும்ப நண்பர். யாருமில்லாத நேரத்தில் தன் ஆசைகளை தீர்த்துக்கொள்ள துணிவதும், வாங்கிய கடன் அடைக்க முடியாமல், அந்த அப்பாவி(யி)ன் சொந்த நிறுவனத்தை விட்டு வெளிவரமுடியாமல், தினம் தினம் அல்லாடிய சரளா அக்கா. டார்ச்சர் முத்திப் போக கணவரிடம் சொல்ல, பத்தினி வேஷம் கலைத்து கடன் அடைத்தால் தான் என்ன என அட்வைஸ் பண்ணும் வேலைக்கு செல்லாத கணவன். குழந்தைக்கூட இல்லாத அவர் அந்த கணவனுக்காக இன்னமும் அந்த நரகத்தில் வேலை செய்வது ஏன்?
சரியான பிள்ளை இல்லை என குடிக்கும் கணவன், சரியான அப்பா இல்லை என வருந்தும் பிள்ளை. இருவருக்கு மத்தியில் இருக்கொள்ளி எறும்பாக எத்தனை பெண்மனம் துடித்துக் கொண்டிருக்கிறது.
"வேலைக்கு போக முடியவில்லை, கடன் தொல்லைகளெல்லாம் நீ பார்த்துக்கொண்டால், வீட்டிலிருந்து ஓய்வு எடுத்துக்கொள்வேன்" என்று ஒவ்வொரு நாள் இரவும், ஒன்பதரைக்கு மேல் வேலையிலிருந்து திரும்பும் என் மனைவி சொல்லும் போதும், "எப்படா நீயும் நானும் ஒன்றாக இருப்போம்" என்று வெளியூரில் வேலை பார்க்கும் என்னிடம் கேட்டு சன்னமாக மனைவி விசும்பும் போதும், "மற்ற அப்பாக்களேல்லாம் இதே ஊரில் வேலை பார்க்கவில்லையா? உன்னால் மட்டும் எப்படி என்னை பிரிந்திருக்க முடிகிறது, உன்னை பார்க்கனும்பா, ஒருமுறை வந்து உன் முகம் காட்டிவிட்டு போ" என ஒரே மகள் கெஞ்சும் போதும், கமிட்மெண்டுகளை காரணம் காட்டி, அப்புறம் பார்க்கலாம் என தட்டி கழிக்கும் போது, அவர்கள் மனசு படும் வேதனையை, இதையெல்லாம் எழுதும் நானே உணரவில்லை தானே.
தன் காதலனை, நண்பனை, உடன் பிறந்த உறவுகளை, சமயத்தில் பெற்றோர்களை பார்த்தாலும் பேசிக்கொள்ள இயலாத சூழ்நிலையில், ஆணாதிக்கத்தாலோ, வேறு கட்டுப்பாடுகளாளோ, மனதை கல்லாக்கிக் கொண்டு பிரிந்து விடும் அவர்களின் அன்றைய தனிமையில், இந்த பெண்கள், அவர்களின் மனதோடு நடத்தும் போராட்டம் என்ன? அன்பை பகிர ஆளில்லாமல் அவர்கள் படும் அவதிகளை, சொல்ல ஆளில்லாமல் அவர்கள் மனதில் புதையுண்ட ரகசியங்களை, கொல்லையிலும், கோயிலிலும், படுக்கையிலும், அடுக்கலையிலும், கண்ணீர் கொண்டு வார்த்தைகள் விழுங்கிய மன அதிர்வுகளை நம்மால் அறிந்து கொள்ள முடியுமா என்ன? உயிர் போகும் பல் வலியின் உச்சக்கட்ட வலிக்கூட ஓரிரு டெசிப்பிள் (வலியின் அளவுகோள்) தானாம். ஆனால் ஒரு சுக(?!) பிரசவத்தில் 120 டெசிப்பிள்கள் வரை தாங்கி, மீண்டும் பிழைத்து வந்த பெண்கள், வேறு சில மன வேதனைகளில், செத்துவிடலாமென நினைக்கிறார்களெனில், அந்த மன வலியின் டெசிப்பிள்களை, வேதனைகளை யாரால் அறிந்து கொள்ள முடியும்.
எல்லா பாடல்களிலும் வேதனையை போக்கும் இளையராஜா கூட, இந்த பாடலில் இன்னும் தான் வேதனை கூட்டுகிறார்...மனம் அழுது அவர் பாடுவது நெஞ்சை அடைக்கிறது...
"பெண்மனசு ஆழமின்னு ஆம்பிளைக்கு தெரியும்....
அது பொம்பளைக்கும் தெரியும்....
அந்த ஆழத்திலே என்ன உண்டு
யாருக்கு தான் தெரியும்... அது
யாருக்கு தான் தெரியும்."
எழுபது வயதிலும் நினைவில் துரத்தும் கொடுக்கப்படாத முத்தம், அனுமதிக்காத தீண்டல், சொல்ல முடியாத வார்த்தை, காமம், மனம் கனக்கும் ரகசியங்கள், வாழ்வின் முடிவுக்கு தள்ளும் குழப்பங்கள், தாலமுடியாத வலி, ஆற்றாத தாய்மை, கண்ணீரில் கரைத்து, மனதில் புதைத்து வைத்திருக்கும் துக்கமென ஒவ்வொரு பெண்ணும் வந்த வழி, வனங்களையும், மிருகங்களையும் கடந்த பயணம் தானே. அவர்களின் மனதில் இருப்பதை எழுத்தில் வடிப்பதில் சாத்தியகூறுகள் குறைவேயெனினும், ஒரு சோறு பதமாக இருந்தது ராஜூ முருகனின் எழுத்து. நம் மனசு தானே நமக்கு கடவுள். அந்த மனசென்னும் கிரிஷ்ண பரமாத்மாவிற்கு, இந்த ராஜூ முருகனின் ஒரு சோறு ஆற்றிய பசி எல்லாரும் அறிந்ததே. ஒரு அரிசியில் இப்போது உலகையே வரைந்துவிடுகிறார்கள் வல்லுநர்கள். ஒவ்வொரு அரிசியிலும் நம் பேர் இருக்கும் என்பார்கள். ராஜூ முருகனின் இந்த பெண்மனசு என்னும் அரிசியில் படிக்கும் வாசகர்கள் ஒவ்வொருவரின் பெயரும் இருக்கிறது. எல்லோருக்கும் ஒவ்வொரு ஞாபக அலையை, வட்ட வட்டமாக எழுப்பிவிட்டு, சலனமில்லாமல் முங்கி போய்விடுகிறது.
தனி குடித்தனம், லிவ்-இன் ரிலேஷன்ஷிப், இண்டிவீடுவல் பேரன்டிங் என தனி தீவாக பெண்கள் வாழ பழகிக் கொண்ட இந்த கால கட்டத்திலும் பெண்மனசு அப்படியே, ரனங்களும், புரையோடிய புண்ணுமாக தான் இருக்கிறதா எனில்...ஆமென்று தான் சொல்ல வேண்டியுள்ளது. வெளிப்பூச்சு மட்டும் பார்த்து, உள்ளுக்குள் உலுத்துப் போன பழைய மரங்களாக, இன்னமும் அவர்கள் மனதில், கரையாண்கள் அறித்த படி தான் இருக்கின்றன. அதிலும் பெரும்பாலும், அவர்களின் நெருங்கிய உறவுகள், நம்பிய நண்பர்கள், கணவன், பிள்ளை என எவரிடமும் சொல்ல இயலாத ரகசியங்கள், மனக் குமறல்கள், தப்பான முடிவுகளுக்கான மண்ணிப்பு, உணர்வு பெருக்கில் கொட்டிய வார்த்தைகள் என இன்னும் இன்னும் மண்டிப்போன தூர் வாராத கிணறுகளாக தான் இருக்கின்றன.
திருச்செங்கோட்டில், ஒரு தனியார் கணினி நிறுவனத்தில், ஆசிரியராக பணிப்புரிந்து கொண்டிருந்த நேரம். மாநகரில் இருந்து, புழுதி படிந்த உள்ளத்தை தூசு தட்டி, அந்த சிற்றூரின் நச்சு கலக்காத காற்றால், மனதை ஆசுவாசப்படுத்தி, ஆர அமர வாழ்க்கையை ரசித்து வாழ்ந்த காலம். இதை போன்ற காலங்களில் தான் நமக்கு மனசென்று ஒன்று இருப்பதையும், குறிப்பாக மற்றவர்களுக்கும் அது இருக்கும் என்பதையும் அறிந்து வாழ்வோம். அப்படி வாழ முடிந்த, எந்திர தனமில்லாத வாழ்க்கையில் பூமனம் கொண்டு மணம் வீசினார் ஒரு தோழி. உடன் பணிப்புரிந்த அந்த சகதோழி கணினியில் நல்ல வல்லமை கொண்டிருந்தார். நுனிநாக்கில் ஆங்கிலமும், விரல் நுனியில் கணினி பாடங்களும் என சகலகலாவல்லி.பெரும்பாலான பெண் குழந்தைகளை படிக்க வைப்பதோ, அல்ல கல்லூரிக்கு அனுப்புவதோ அவர்களுக்கு பாதுகாப்பானதல்ல என்ற எண்ணமும், அப்படி படித்து விட்டால், அவர்கள் ஜாதியில் அதை விட அதிகம் படித்த மாப்பிள்ளை கிடைப்பது கடினமெனவும் நம்பிக் கொண்டிருந்த கால கட்டம். இதனால் முதுகலை படிப்பிற்கு செல்ல பெரும்பாலான பெண்கள் அவர்களின் பெற்றோரிடத்தில் சண்டையிட்டு தான் தங்கள் படிப்பார்வத்தை பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அந்த சண்டைக்கு பின் சமாதனாமாகத அப்பாக்களில் என் தோழியின் அப்பாவும் ஒருவர். அப்பாவிற்கும் மகளுக்கும் மத்தியஸ்தம் செய்ய வந்த அம்மாவின் சொல் படி, தொலை தூர கல்வி வழியில் முதுகலையும், அவளின் ஆசைக்கு வேலைக்கும் போக சம்மதம் பெற்றிருந்தார். இருப்பினும் அப்பா மகள் உறவு அதற்கு பின் உமியும் அரிசியுமாக, ஒட்டவே இல்லை.
பர்ஸில் மேக்கப் சாமான்கள் இருப்பதை வேசிகளுடன் ஒப்பிட்டு விமர்சிப்பதும், பேருந்தில் ஆடவர்களுடன் அமர்ந்து செல்ல நேர்வதை தப்பாக பார்ப்பதும், ஒன்றரை மணி பயணத்திற்கு பின் இரவில் பயமில்லாமல், தனியாக வரும் பெண்ணை தப்பாக யோசிப்பதும் என அவர் அப்பா, அந்த தலைமுறைக்கேற்ற அரசாங்க உத்தியோகிஸ்தர்களின் சந்தேகங்களுடன், அவள் அம்மாவிடம் கோபத்தை காட்டுவதும், இவரிடம் முறைப்பதுமாக இருந்தது. அவளின் குடும்ப வாழ்க்கை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ரணமாகி போனது. அவளோடு படித்த மற்ற கல்லூரி நண்பர்கள் நிறைய பேர் வேலை ஏதும் கிடைக்காமல் அவர்கள் வீட்டினிரிடையே தண்டச்சோறு என்று திட்டு வாங்கி கொண்டிருந்த நேரத்தில், தோழி அவராக படித்து, அவராக வேலைக்கும் சேர்ந்து, முதல் சம்பளத்தை அவர் அப்பாவிடம் கொடுத்தார். கால் கடுக்க நின்று, தொண்டை தண்ணி வத்த கஷ்டப்பட்டு, சம்பாதித்து கொடுத்த, முதல் சம்பளத்தை அவள் முகத்தில் வீசியெரிந்த போது அந்த பெண்மனசு என்ன பாடுபட்டிருக்கும் என்று யோசிக்க கூட முடியவில்லை. அவர் அப்பா பல வருடங்களாக உழைத்து அப்போது வாங்கியதை, அந்த தோழி சீக்கிரமே வாங்கிவிட்டார் என்று அவர் அப்பாவிற்கு கோவமா, அல்லது, தன் சொல்லை கேட்காமல் படித்து முடித்து, வேலைக்கும் சென்று விட்டாள் என்ற அங்காலாய்ப்பா, அல்ல அவள் வாங்கும் சம்பளத்தை விட அதிகம் சம்பாதிக்கும் ஒருவனை தேட வேண்டிய கட்டாயமா, அல்ல இனி தன் பேச்சிற்கு மதிப்பிருக்காது என்னும் பயமா? எது அவரை அந்த அளவிற்கு கோபப்படுத்தியது என்று தெரியவில்லை. ஆனால் அதற்கு பின் பல கஷ்டங்கள் அடுக்கிக் கொண்டே போக, அந்த ஆசிரியை வேலையை விட்டுவிட்டு வீட்டிலேயே முடங்கிவிட நினைத்தாள் அந்த தோழி. அவளுக்கு, படிப்பும் வேலையும் தான் சொந்த காலில் நிற்க தைரியம் கொடுக்கும் என உரமூட்டி, அவ்வளவு ரணகளத்திற்கு நடுவிலும் அவளை வேலைப்பார்க்க சொன்னது தான் அப்போதைக்கு நான் செய்த நல்ல காரியம்.!?
நானும் அவரும் பழகுவது கூட அந்த தனியார் நிறுவனத்திற்கும், அதில் பயின்ற மாணவர்களுக்கும், அந்த சிற்றூருக்கும், அவ்வளவு ஏன், என் நண்பர்களுக்குமே கூட கொஞ்சம் தப்பாக தான் தோன்றியிருக்கிறது. இத்தனைக்கும் என் காதலி சென்னையில் இருப்பதும், அவரை வெகு விரைவில் நான் மணக்கப்போவதும் கூட பலருக்கு தெரியும். இருந்தும், மணமாகத, ஆண், பெண் இருவர் பழகுவதை காதலர்களாகவே பார்க்க பழகிவிட்ட கண்கள். அந்த தோழியின் அழகுக்கும், மென்மையான மனதிற்கும், இனிமையான சொற்களிற்கும், விடாப்பிடியான வைராக்கியத்திற்கும் அவள் கல்லூரியில் படிக்கும்போதே சில காதல் விண்ணப்பங்கள் வந்திருந்தன. தன் பெற்றோருக்கு சம்மதமிருக்காது என்ற ஒரே காரணத்திற்காக அப்போதே அவள் மனதினை பூட்டி, சாவியை வீசி எறிந்து விட்டிருந்தாள். அதே ஊரில் முதுகலை பயின்ற மாணவர் ஒருவர், இவருக்காகவே எங்கள் கணினி நிறுவனத்தில் படிக்க சேர்ந்து, என்னிடம் நண்பராகி, அந்த தோழியிடம் மீண்டும் மீண்டும் விண்ணப்பித்தார். பப்பு வேகவில்லை. மேலும் ஏற்கனவே வீட்டில் புயல் வீசிக்கொண்டிருந்ததால், அங்கே பூக்களை ரசிக்க அந்த தோழிக்கு நேரமில்லை. நண்பர் எவ்வளவு கெஞ்சி கேட்டும், நட்பாக மட்டும் பேசி வந்தார். அந்த சிற்றூரை விடுத்து, கணினி உலகம் அவளை மாநகருக்கு குடிபெயர்த்தது. தனிமை, வீட்டில் புரிந்து கொள்ளாதது, அவ்வபோது மாநகரம் காட்டிய கோரைப்பல் என எல்லாம் கடந்த அந்த தோழிக்கு மனசு கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் மறுத்துப்போய்விட்டது.
அவளை நீண்ட இடைவெளிக்குபின் பெங்களூரில் சந்தித்தேன். அவள் இனிமை பேச்சுகளை காலம் மாற்றி போட்டிருந்தது. அனைவரையும் ஏதோ ஒரு சந்தேக உணர்வுடனே பார்க்க பழகியிருந்தாள். மனதில் படிந்த சமூக கோபங்களும், தேவையான அமைதியும் இல்லாத எந்திர வாழ்வும், அவளை மெஷினாக மாற்றியிருந்தது. விடுதிகளில் தங்குவது கூட தன் தனிமைக்கு தடையாக இருப்பதாக நினைத்து தனிமையில் வீடு எடுத்து தங்கியிருந்தாள். நல்ல வேலை. நல்ல சம்பளம், நல்ல உடை. நல்ல இருப்பிடம். ஆனால் நண்பர்கள் இல்லாத வாழ்வு. அவ்வப்போது ஆதரவளித்த சித்தியை தவிர யாரையும் உறவாக ஏற்றுக்கொள்ளாத மனசு. இருபதுகளில் நிராகரித்த காதல்கள் முப்பதுகளில் பழிவாங்கியது. தானாகவும் தேடாமல், பெற்றோரும் தேடி வைக்காமல், மணமாகமலே ஒரு மனம் வாடி, வதங்கி, இறுகி கல்லாகிப் போனது. எப்போதும் வெடிக்க காத்திருக்கும் அந்த பெண்மனதின் எரிமலை குழம்புகளை புரிந்துக் கொள்ள வாய்ப்பில்லாத போதிலும், காலம் அவ்வப்போது அவள் கண்ணத்தில் கண்ணீரால் எழுதிவிடுகிறது. அதை படிக்கவோ துடைக்கவோ யாருமின்றி.
மூன்று நாட்களுக்கு முன் பிறந்த கன்று குட்டியாய், எப்போதும், சந்தோஷத்தோடு துள்ளி விளையாடி சிரிக்கும் தோழி இந்து. முதலில் மாணவியாக அறிமுகமாகி, தோழியாகி, குடும்ப நண்பர்களான பல நட்புகளில் இவளும் ஒருத்தி. ப்ராஜெக்ட் செய்து கொடுத்து, வேலைக்கு உதவி, ஒரே ஊரிலிருந்தாலும், சென்று வர சிரமமாக இருந்ததால், எங்கள் வீட்டின் அருகிலேயே அவளுக்கும், அலுவலக தோழிகளுக்கும் வீடு பிடித்து கொடுத்து, எங்கள் குடும்பத்தில் ஒருவராக பார்த்துக்கொண்டோம். என் மேல் அவளுக்கு அப்படியொரு மரியாதை, அன்பு எல்லாம். குரு-சிஷ்ய பந்தமெல்லாம் போய், நண்பர்களாகி பல ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டது. யார் தன்னை பார்க்கிறார்கள், யாரை தனக்கு பிடிக்கும் என எல்லாம் பேசுவோம். அவள் ஆர்வம் பலவற்றில் பரந்திருந்தது. உலகை ரசிக்க அவளிடம் தான் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். குறிப்பாக அதே ஊரில் தனி வீடு எடுத்து தங்கியிருந்த போதும், அதற்கு பின் வேலை நிமித்தமாக சென்னைக்கு சென்று, அங்கு தன் தோழியோடு ஒரு அபார்ட்மென்டில் தங்கியிருந்ததும் தான் அவள் வாழ்வின் வசந்தகாலங்கள். உலகை ரசித்த அவளின் தினங்கள்.
அந்த நாட்களில், அதிகாலை எழுந்து ஓடுவதிலிருந்து, தனக்கு வேண்டிய உடைகளணிவது, அவற்றிர்க்கு பொருத்தமான வளையல், தோடு வாங்க டி-நகர் செல்வது, ஓடியாடி வேலை செய்து கொண்டிருப்பதால், உடலைப் பற்றி கவலைப்படாமல், நினைத்ததை சாப்பிடுவது, சந்தைக்கு வரும் ஆங்கில புத்தகங்களை உடனடியாக வாங்கி முதல் வேலையாக படித்து முடிப்பது, இரவு தனக்கு விருப்பமானவர்களுடன் மணிக்கணக்காக அரட்டையடிப்பது என அவளுக்கு பிடித்ததெல்லாம் செய்தாள். மரத்தான் ஓட்டம், வேடிக்கை பார்க்க சென்ற ஒரு நாட்டிய கலை விழாவில், யாரேனும் ஆட வருகிறீர்களா என்றதும், வரிந்து கட்டிக்கொண்டு போய் ஆட்டம் போட்டது என தன் இஷ்டம் போல் பறந்த பட்டாம்பூச்சி. ஒருமுறை, இரவில் தங்கி மறு நாள் திரும்பும் ட்ரெக்கிங்க் போக வேண்டும் என்றாள். அவர்கள் பெற்றோர் எல்லாம் சம்மதித்தும், எனக்கு ஏதோ சரியாக படவில்லை என்று நான் தடுக்க, போகாமல் நின்று விட்டாள். அதற்காக வாங்கிய கூடாரம், படுக்கை, ஷூ என அனைத்தையும் உபயோகப்படுத்தாமல், அவள் நண்பர்களிடம் விற்றுவிட்டாள். (அனுப்பியிருக்கலாமோ). நான் என் புகைப்பட வாழ்வில் முதன்முதலில் ஊட் லாமினேஷன் செய்த அழகி. அனைவரிடமும் அன்பாக, கள்ளம் கபடமில்லாமல் பழகும் அவளை பெரும்பாலான அலுவலக நண்பர்கள் தங்கையாக தான் பார்த்தார்கள். அதில் அவளுக்கே கூட வருத்தம். ஏன் தன்னை யாரும் சைட் அடிப்பதில்லை என்று வெகுளியாக கேட்ப்பாள். தனக்கு வெளிநாடு சென்று அங்கேயே ஒரு ஐந்தாறு வருடம் தங்க வேண்டும், அப்படி ஒரு மெல்லியல் வல்லுநர் தனக்கு கணவனாக வேண்டும் என்றும் ஆசைப்பட்டாள்.
தகவல் தொழில்நுட்பம் ஒரு பெரிய குமிழியாய் வெடிக்கும் தறுவாயில் இருந்த நேரம். எப்போது வேண்டுமானாலும் ரிசஷன் என்று சொல்லி ஆள் குறைப்பு செய்துவிடுவார்கள் என அவர் அப்பாவும், நானும் அந்த ஆசைக்கு அனைப்போட்டோம். அவர் தந்தை எவ்வளவு சொல்லியும் ஒரு அரசு மருத்துவரை திருமணம் செய்ய மறுத்துவிட்டார். அவளின் பெற்றோர் என்னிடத்தில் பேசி அவளை சம்மதிக்க வைக்க சொல்ல, நானும் என் பங்குக்கு அவளுக்கு நல்லது செய்கிறேன் பேர்வழியில் எனக்கு தெரிந்ததை சொன்னேன். நம்மில் பலரும் செய்யும் அதே தவறு தான். திருமணம் என்பதில், பொறுத்தம் பார்க்கும் போது, இரு வீட்டாரின் நிதி நிலவரம், கணவன் (இப்போதெல்லாம் மனைவி) வருமாணம், இருவரின் ஆரோக்கியம், தீயப் பழக்கம் ஏதும் இருக்கிறதா? இவையெல்லாம் சரியாக இருப்பின் திருமணம் செய்யலாம் என்னும் முடிவுக்கு வருதல். இதை தான் நானும், அந்த தோழியின் பெற்றோரும் செய்தோம். இதில் யாரும் அந்த பெண்ணின் கனவு, அவள் ஆசை, அவள் எப்படி வாழ ஆசைப்பட்டாள் என எதையும் யோசிக்கவில்லை. அவள் கேட்டுக்கொண்டதால், திருமணத்திற்கு பின்னும் வேலைக்கு செல்ல அனுமதி (?!) மட்டும் பெற்று தந்தோம். பெரும்பாலான பெண்களுக்கு இவ்வளவு சலுகைகள் கூட கிடைப்பதில்லை. எல்லா பெண்களின் வாழ்வை, ஏன் மனதை கூட திருமணத்திற்கு முன், திருமணத்திற்கு பின் என இரு வேறு துருவங்களாக பிரிக்கலாம்.
ஐந்தரை மணிக்கு றெக்கை விரித்து பழகிய அந்த பட்டாம்பூச்சிக்கு, இப்போதெல்லாம் வீட்டிற்குள் ட்ரெட்மில்லில் ஆரம்பிக்கிறது வாழ்க்கை. அருகில் உள்ள எந்த அபார்ட்மென்டிலும் நல்லவர்கள் இல்லை என்னும் பயமுறுத்தலில் பறிக்கப்பட்டுவிட்டது பேச்சு சுதந்திரம். உன் வளர்ப்பு சரியில்லை என்ற வசை மொழியில் பறிக்கப்பட்டுவிட்டது தன் பிறந்த வீட்டினிரடம் கொண்ட தொடர்பு. சொந்த தம்பி வந்தாலும், சோறு போட்டு, நல்ல ரூமில் வாடகைக்கு தங்கிக்கொள்ள அவளாகவே சொல்லுவது
போல் சொல்லும் தேர்ந்த நடிப்பில் பறிக்கப்பட்டது அவளின் பாசம்.. நான்காவது நாளிற்கு எக்ஸ்ட்ரா வாங்கிய நாப்கின் விலையை கணக்கு பார்த்ததில் பறிக்கப்பட்டது அவள் ஊதியம், நடப்பது தெரியாமல் நாடு கடந்த நண்பர்களின் நல விசாரிப்புகளின் அழைப்புகளை அவசர அவசரமாக அழித்து, கைப்பேசி சோதனைகளில் தன்னை காத்துக் கொள்வதில் பறிக்கப்பட்டது அவள் சுதந்திரம். என்ன ஆனாலும் கணவனை இழந்தவர்க்கு காட்டுவது இல் - எனவே திருமண வாழ்வை தொலைத்து விடாதே என்ற இந்த சமூகத்தின் பயமுறுத்தலில் பறிக்கப்பட்டுவிட்டது அவளது மொத்த வாழ்க்கை. எல்லாம் இழந்தும் இந்த பெண்கள் இந்த திருமண வாழ்வில் என்ன கண்டெடுக்கிறார்கள்? உணர்வற்ற வெறும் உடலாய் வாழும் இவர்கள் எதை சாதிக்க இப்படி நடைப்பிணமாக இருக்க சம்மதிக்கிறார்கள். கணவனின் நியாயமற்ற சிறு கோபத்தில், கையில் அகப்பட்டதைக் கொண்டு தாக்கும் பைத்தியக்கார தணத்தில் மரணம் கூட நிகழலாம் என தெரிந்தும், அந்த கணவனை, அந்த உறவுகளை விட்டு வெளி வராமல், உலகின் பழிக்கு அஞ்சி, தினம்தினம் செத்து பிழைக்கும் இந்த பெண்கள் குடும்ப வாழ்வில் நிலை நாட்ட நினைப்பது என்ன? நல்ல படிப்பு, நல்ல வேலை, நல்ல சம்பளம் என எல்லாம் இருந்தும், தனித்து வாழ பயந்து அடிமை வாழ்வு வாழ செய்வது எது? புரியவில்லை.
என்ன ஆனாலும் வேலையை மட்டும் விட்டு விடாதே என்ற என் அறிவுரையின் படி, இப்போதும் வேலைக்கு செல்கிறாள் அவள். அவளின் கணவர் அழைத்து வந்து விடுவதும், பணி முடித்து, நிறுவன பேருந்திலேயே வீட்டிற்கு அவள் திரும்புவதும், இடையில் யார் வம்புக்கும் (?!) போகாமல், கருமமே கண்ணாக கணினியுடம் பேசுவதும், வெளியூர் செல்ல வேண்டிய வேலை வந்தால், பிள்ளை வரம் வேண்டி மருத்துவம் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதாக சொல்லி அந்த வாய்ப்புகளை மறுப்பதும், எந்த நண்பர்கள் வீட்டிற்கோ, உறவினர் வீட்டிற்கோ போகாமல், வாரம் ஒருமுறை, காய்கறி வாங்க, கணவரோடு காரில் வந்து, ஏதோ ஒரு பவனில் மதியம் உண்டு, இரவு காட்சி திரைப்படம் பார்த்து, இருவர் மட்டும் வாழும் அந்த தனித்த உலகில் ஹௌஸ் அரஸ்ட்-டில் வாழ்கிறார். கணவனை பிரியாத 'மேட் ஃபார் ஈச் அதர்'
தம்பதிகளாக, அந்நியோன்யமாக தான் வெளியே பார்ப்பவர்களுக்கு தெரியும். ஆனால் தன் சுயத்தை இழந்து, தன் சின்ன சின்ன ஆசைகளைக் கூட தானாக செய்து கொள்ள சுதந்திரமில்லாத ஒரு பணக்கார பங்களாவின், பதினொன்றாவது நாய்க்குட்டியாகிப் போன அவள் வாழ்வு, திருமணத்திற்கு முன் அவளை பார்த்திராத மற்றவர் கண்களுக்கு வேண்டுமானால் பரவசமாக தெரியலாம். அதற்கு முன்னே அவளை நன்றாக அறிந்த என்னை போன்றவர்களுக்கு எங்கோ படித்த கவிதை தான் ஞாபகம் வருகிறது.
ஒற்றை காலில் நின்று
தவம்செய்யும் கொக்கு
பார்ப்பவர் மனம் திருடும்
பரவச காட்சி.
மீனுக்கு தானே தெரியும்
கொக்கின் கொரூரம்.
கல்லூரியில் படித்த காலம் தொட்டே, வேலைக்கெல்லாம் செல்ல விருப்பமில்லை. கணவன், மனைவி, குடும்பம் என வாழ்வது தான் தன் வாழ்வின் குறிக்கோள் என்றும், என்னை போல், குடும்பத்தை ஓரிடத்தில் விட்டுவிட்டு வேலைக்கு ஓரிடத்தில் வாழ்வது வாழ்க்கையில்லை என்றும் எனக்கு அறிவுரை சொன்ன தோழி 'குட்டிம்மா'. பார்த்துக் கொண்டிருந்த பன்னாட்டு நிறுவனத்திலிருந்த வேலையை, கல்யாண ஏற்பாடுகள் செய்யும் போது தூக்கி வீசிவிட்டு, குடும்பம் தான் தன் வாழ்க்கை என்று வீட்டோடு மனைவியாகிவிட்டாள். ஆறு ஆண்டுகளாக, வீட்டிற்கு வெளியே ஒரு உலகம் இருப்பதையே மறந்து போயிருந்தாள். பாதி இரவில்பணி முடித்து வந்தாலும், தன் இரண்டு மகன்களை கொஞ்சி, அதற்குப்பின் படுத்துறங்கிய கணவன் மேல் எந்த சந்தேகமும் தோன்றவில்லை. அவளுடைய மாமனாரே ஒருமுறை வந்து, சொந்த வியாபாரமாயிருந்தாலும், அவ்வப்போது வந்து தலைக்காட்டா விட்டால், வியாபாரம் நலிந்து போகும் என்றும், ஆறேழு நாட்களாக அலுவலகம் வராமல் அப்படியென்ன அவனுக்கு வேலை என்றும் அவள் கணவரை கேட்கும் வரை, அவர் வேலைக்கு செல்லவில்லை என்பதே தெரியாமல் இருந்திருக்கிறாள். விசாரணை கிணறு வெட்ட, வேறொருத்தியுடன் தொடர்பு என்னும் பூதம் கிளம்பியது. அவள் கெஞ்சி அழுததாலோ, அல்ல அவளின் மாமனார், 'சொத்தில் சல்லி பெறாது' என்று மிரட்டியதாலோ, மீண்டும் நல்ல பிள்ளையாக அவள் கணவர் வேலைக்கு சென்று வந்தார். என்றோ ஒரு நாள் எத்தேட்சையாக கைப்பேசியில் பார்க்க, தொடர்பு சரிவர துண்டிக்கப்படாதது கண்டு துடித்திருக்கிறாள். அவள் கணவனிடம் வெடித்திருக்கிறாள். வெளியிலுள்ள எல்லா தவறுகளையும் திருத்திக்கொள்ள அவருக்கு சற்று அவகாசம் தரும்படி கேட்டிருக்கிறார் அவள் கணவர். அவர் மீது வைத்த அன்பினால், தன் பிறந்த வீட்டிற்கு எந்த தவலும் தெரிவிக்காமல், புகுந்த வீட்டிலும் கணவரை காக்க, எல்லாம் சரியாக இருப்பதாக நடித்து வாழ்ந்து வந்திருக்கிறாள் தோழி. ஒரு முறை மூன்று நாட்களாகியும் கணவன் வராத போது தான், மீண்டும் தவறு நடந்திருப்பது அவளுக்கு உறைத்திருக்கிறது. அவ்வளவு தாமதத்திற்கு பின் அலாரம் அடித்து பயனில்லை. ஆள் வைத்து தேடியும் அவரை கண்டுபிடிக்க இயலவில்லை. ஆறு மாத காலம் எப்படியும் வந்துவிடுவார் என நம்பி புகுந்த வீட்டிலேயே காத்திருக்க, தகவல் ஏதுமில்லை. பின்னொரு நாள் அவளின் கணவர், அவராகவே அவள் கைப்பேசியில் தொடர்பு கொண்டு, அவர் வேறொருத்தியுடன் வாழ்வதாகவும், அவளுக்கு விருப்பமிருந்தால், அவர்களோடு வந்து இவளும் வாழ்ந்து கொள்ளலாம் என்றும், தவறுகள் தலைக்கு மேல் போய்விட்டதென்றும், அவரால் திரும்பி வர இயலாதென்றும் சொல்லிவிட்டார்.
பஞ்சாயத்து, சண்டை, போலிஸ் மிரட்டல் என எதற்கும் பிடி கொடுக்காத அவரை வெட்டிவிட்டு வேறு வாழ்க்கை வாழ சொன்னால், அவர் வரும் வரை என் அம்மா வீட்டில் காத்திருக்கிறேன் என சினிமா வசனம் பேசி வாழ்க்கையை வீணடித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். உப்பு பெறாத பிரச்சனைகளுக்கெல்லாம் விடுதலைப்பத்திரம் கேட்டும், ஜீவணாம்சம் கேட்டும், நீதிமன்றத்தின் வாசலில் காத்திருக்கும் பெண்கள் உள்ள இந்த கால கட்டத்தில், 'பழசை எல்லாம் விட்டுவிட்டு, தனி ஆளாக வந்தால் போதும். அவரை நான் ஏற்றுக் கொள்வேன். அவரை வீட்டில் வைத்து, நான் வேலைக்கு சென்று சம்பாதித்து குடும்பத்தை காப்பாற்றுவேன்' என்று சொல்லி அவருக்காக இன்னமும் காத்திருக்கிறாள். அப்பா எப்போ வருவார் என நித்தம் கேட்கும் அந்த பிஞ்சு குழந்தைகள் கூட கொஞ்சம் கொஞ்சமாக புரிந்து கொண்டு, தன் அம்மாவிடம் அப்பாவை விசாரிப்பதை நிறுத்திக்கொண்டார்கள். குழந்தைகளை பார்த்துக்கொண்டே வேலைப் பார்க்க, வீட்டிலிருந்தபடி வேலை செய்யும் அவள் மட்டும், இன்னமும் புரிந்துக்கொள்ளாமல், அந்த ஆறு ஆண்டு வாழ்வை மறக்காமல், பட்டுப்போன மரம் மீண்டும் பூ பூக்கும் என நம்பி இன்னமும் காத்துக்கொண்டிருக்கிறாள். குடும்ப வாழ்வை தவிற, வேறேதும் யோசிக்காத அவளின் வாழ்வு, கணவனையும், குழந்தைகளையும் பார்த்துக் கொண்டதை தவிற வேறெந்த தவறும் செய்யாத அவள் வாழ்க்கை ஏன் இப்படி ஆனதென்ற அவளின் ஆழ்மன கேள்விக்கு பதில் இருப்பதாக தெரியவில்லை.
நாலு வருடத்திற்கு மேல் பழகிய நண்பன் அவன். வேலை நிமித்தமாக சென்னையிலிருந்து ஐதராபாத் சென்ற போதும், துரத்தி துரத்தி அங்கு வந்து காதலித்தவன். அவனிடம், நண்பனாக மட்டும் பழகுவோம் என்று சொல்லி அனுப்பிவிட்டு, அவன் திருமணத்திற்கு நிச்சயம் செய்தவுடன், நாள் முழுதும் அழுது புலம்பி, அவனை எப்படியாவது என்னிடம் சேர்த்து வையுங்க செந்தில், அவன் என்னை விட்டு போய்விட்டால், இந்த உலகத்தை விட்டு போய் விடுவேன் என்று கெஞ்சிய தோழியின் மனசை புரிந்து கொள்வது எப்படி?. காதல் படிகட்டுகள் புத்தகம் படித்துவிட்டு, உங்கள் உணர்வுகளை எழுதி கொடுங்கள் என்று நான் கேட்க, வேறு பெண்ணை நான் காதலிக்கிறேன் என தெரிந்தும், முதன் முதலில் காதலிப்பது உங்களை தான் என உருக்கமாக கண்ணீர் விட்டு எழுதி கொடுத்து விட்டு, ஆனால் உங்கள் வாழ்க்கையில் தலையிட மாட்டேன் என்று ஓதுங்கி நின்று காதல் செய்யும் இன்னொரு தோழியின் மனதை இன்னமும் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. வார்த்தைக்கு வார்த்தை செல்லம் என கூப்பிட்ட உன்னை விட்டு, வாழ்க்கையில் ஒருமுறை கூட அந்த வார்த்தையை சொல்லாத ஒருவரோடு
வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன் என சொல்லும் வேறொரு தோழிக்கு என்ன ஆறுதல் சொல்ல முடியும்? சிக்னலிலிருந்து கோயில் வரை தொடர செய்த கொள்ளை அழகு. குறும்படத்தில் கதாநாயகியாக ஆக்கிவிட பின் தொடர்ந்த முன் பின் அறிமுகமில்லாத பெண். கோவிலுக்கு சென்றவள் ரொம்ப நேரமாகியும் வராததை கண்டு உள்ளே போக.. இரண்டு மணி நேரமாக ஒரே இடத்தில் அமர்ந்து தாரை தாரயாக அழுது கொண்டிருந்த காட்சி இன்னமும் நெஞ்சை கணக்கிறது. கடவுளிடம் கூட சொல்லிக் கொள்ளமுடியாத வலி தானே அந்த கண்ணீர். தன் பெண்ணின் அபார்ஷனுக்காக அவள் காதலனுடன் சென்ற ஒரு அம்மாவை தப்பாக சொன்னதால், அன்றிலிருந்து ஆயுள் முழுதும் தன் கணவனை தொட்டுக்கொள்ளாமல் ஒரே கட்டிலில் எப்படி படுத்துக்கொள்ள முடிந்தது அந்த அம்மாவால். ஒவ்வொரு இரவும் ஒரு யுகம் தானே. .
இப்படி, பெண்மனசு என்னும் சொல் என்னுள்ளே பல நினைவுகளை அடுக்கிக்கொண்டே போகிறது. ஏதேனும் ஒன்று சந்தோஷமானதாக இருக்கிறதா என்று தேடிப் பார்க்கிறேன். ஆனால் ஒவ்வொரு கதைகளிலும் ஆற்ற இயலாத வலியும், அதன் வடுக்களுமே தென்படுகின்றன.
பதினோரு வருடங்களுக்கு பின் மகனை ஈன்றெடுத்த அருள் அக்காவிற்கு அந்த சந்தோஷத்தை மூன்று வருடங்கள் கூட அனுபவிக்க முடியவில்லை.
தன்னிடம் செக்ஸ் எதிர்ப்பார்த்த மாணவனை தண்டிக்காமல், அவன் வயதின் கோளாறுகளை புரிந்து கொண்டு அவன் மனதில் அப்படி ஒரு சலனம் தோன்ற தான் காரணமாகிவிட்டோமே என வருந்தும் நல்லுள்ளம் கொண்ட என் ஆசிரியர் ஒருத்திக்கு, மூளை வளர்ச்சி குன்றிய குழந்தை.
ஆறடிக்கு இரண்டு அங்குலம் குறைவான, திடகாத்திரமான விளையாட்டு வீராங்கனையான இன்னொரு தோழி சுஜாதா மிஸ். எய்ட்ஸ்-சில் பாதித்த அவர் மாமாவை வேறு யாரும் மணக்க முன் வரவில்லை என்று அவரே மணந்தார். செக்ஸ் மட்டும் வாழ்க்கையில்லை, அவர் இறக்கும் போது சந்தோஷமாக இறக்கட்டும் என என்னிடம் சொல்லுவார். மணமாகி ஒரு வருடம் கூட வாழாதவளுக்கு சொத்தில் பங்கில்லை என்று சொந்தங்கள் சொல்ல, எதுவும் பேசாமல் இப்போது தனியாளாக வாழ்கிறார். கட்டுக்கோப்பான அழகு அவருக்கு ஆபத்து கொடுப்பதால் எப்போதும் தானாக மொட்டை போட்டுக்கொண்டு உலவும் அவர் மனசில் தான் எவ்வளவு வலி.
இரண்டு பெண்களில் இளையவள் என் தோழி. முப்புதுகளை தாண்டியும் மணமாகவில்லை. இளையவளும் போய்விட்டால் சாப்பாட்டிற்கு என்ன பண்ணுவது என்று வருகின்ற வரனையெல்லாம் அப்பா தான் தடுக்கிறார் என தெரியும் வரும்போது, அந்த தோழியின் மனம் எவ்வளவு பாடுபட்டிருக்கும்.
அனைவரின் முன்னில் அப்பா என்றழைக்க சொன்ன அதிகாரி, குடும்ப நண்பர். யாருமில்லாத நேரத்தில் தன் ஆசைகளை தீர்த்துக்கொள்ள துணிவதும், வாங்கிய கடன் அடைக்க முடியாமல், அந்த அப்பாவி(யி)ன் சொந்த நிறுவனத்தை விட்டு வெளிவரமுடியாமல், தினம் தினம் அல்லாடிய சரளா அக்கா. டார்ச்சர் முத்திப் போக கணவரிடம் சொல்ல, பத்தினி வேஷம் கலைத்து கடன் அடைத்தால் தான் என்ன என அட்வைஸ் பண்ணும் வேலைக்கு செல்லாத கணவன். குழந்தைக்கூட இல்லாத அவர் அந்த கணவனுக்காக இன்னமும் அந்த நரகத்தில் வேலை செய்வது ஏன்?
சரியான பிள்ளை இல்லை என குடிக்கும் கணவன், சரியான அப்பா இல்லை என வருந்தும் பிள்ளை. இருவருக்கு மத்தியில் இருக்கொள்ளி எறும்பாக எத்தனை பெண்மனம் துடித்துக் கொண்டிருக்கிறது.
"வேலைக்கு போக முடியவில்லை, கடன் தொல்லைகளெல்லாம் நீ பார்த்துக்கொண்டால், வீட்டிலிருந்து ஓய்வு எடுத்துக்கொள்வேன்" என்று ஒவ்வொரு நாள் இரவும், ஒன்பதரைக்கு மேல் வேலையிலிருந்து திரும்பும் என் மனைவி சொல்லும் போதும், "எப்படா நீயும் நானும் ஒன்றாக இருப்போம்" என்று வெளியூரில் வேலை பார்க்கும் என்னிடம் கேட்டு சன்னமாக மனைவி விசும்பும் போதும், "மற்ற அப்பாக்களேல்லாம் இதே ஊரில் வேலை பார்க்கவில்லையா? உன்னால் மட்டும் எப்படி என்னை பிரிந்திருக்க முடிகிறது, உன்னை பார்க்கனும்பா, ஒருமுறை வந்து உன் முகம் காட்டிவிட்டு போ" என ஒரே மகள் கெஞ்சும் போதும், கமிட்மெண்டுகளை காரணம் காட்டி, அப்புறம் பார்க்கலாம் என தட்டி கழிக்கும் போது, அவர்கள் மனசு படும் வேதனையை, இதையெல்லாம் எழுதும் நானே உணரவில்லை தானே.
தன் காதலனை, நண்பனை, உடன் பிறந்த உறவுகளை, சமயத்தில் பெற்றோர்களை பார்த்தாலும் பேசிக்கொள்ள இயலாத சூழ்நிலையில், ஆணாதிக்கத்தாலோ, வேறு கட்டுப்பாடுகளாளோ, மனதை கல்லாக்கிக் கொண்டு பிரிந்து விடும் அவர்களின் அன்றைய தனிமையில், இந்த பெண்கள், அவர்களின் மனதோடு நடத்தும் போராட்டம் என்ன? அன்பை பகிர ஆளில்லாமல் அவர்கள் படும் அவதிகளை, சொல்ல ஆளில்லாமல் அவர்கள் மனதில் புதையுண்ட ரகசியங்களை, கொல்லையிலும், கோயிலிலும், படுக்கையிலும், அடுக்கலையிலும், கண்ணீர் கொண்டு வார்த்தைகள் விழுங்கிய மன அதிர்வுகளை நம்மால் அறிந்து கொள்ள முடியுமா என்ன? உயிர் போகும் பல் வலியின் உச்சக்கட்ட வலிக்கூட ஓரிரு டெசிப்பிள் (வலியின் அளவுகோள்) தானாம். ஆனால் ஒரு சுக(?!) பிரசவத்தில் 120 டெசிப்பிள்கள் வரை தாங்கி, மீண்டும் பிழைத்து வந்த பெண்கள், வேறு சில மன வேதனைகளில், செத்துவிடலாமென நினைக்கிறார்களெனில், அந்த மன வலியின் டெசிப்பிள்களை, வேதனைகளை யாரால் அறிந்து கொள்ள முடியும்.
எல்லா பாடல்களிலும் வேதனையை போக்கும் இளையராஜா கூட, இந்த பாடலில் இன்னும் தான் வேதனை கூட்டுகிறார்...மனம் அழுது அவர் பாடுவது நெஞ்சை அடைக்கிறது...
"பெண்மனசு ஆழமின்னு ஆம்பிளைக்கு தெரியும்....
அது பொம்பளைக்கும் தெரியும்....
அந்த ஆழத்திலே என்ன உண்டு
யாருக்கு தான் தெரியும்... அது
யாருக்கு தான் தெரியும்."
No comments:
Post a Comment