ரொம்ப சிலாகித்து, மீண்டும் மீண்டும் படிக்கும் புத்தகம் ராஜு முருகனின் வட்டியும் முதலும். ஒரு பத்தியில் உங்களை ஒரு உணர்வுக்கு கொண்டு சென்றுவிடுவார். எத்தனை முறை படித்தாலும், ஏதோ ஒரு பத்தியில், திடுமென அழவைப்பதும், அடுத்த பத்தியில் ஆசுவாசப்படுத்தி, பின் சிரிக்க வைப்பதுமாக, ஒரு உண்ர்வு குவியலாக இருக்கும் அந்த புத்தகம். எந்த அத்தியாயத்திலிருந்தும் வாசிக்கலாம் என்பது அந்த புத்தகத்தின் இன்னொரு சிறப்பு. ஏனெனில் ஒவ்வொரு அத்தியாயமும், ஒவ்வொரு கருப்பொருளைக் கொண்டு இருக்கும். இதே போல் அத்தியாயத்திற்கு ஒரு பொருள் கொண்டு பல non-fictional புத்தகங்கள் வந்தாலும், இதில் நீங்கள் எந்த பத்தியிலிருந்தும் தொடங்கலாம். ஒவ்வொன்றும் ஒரு அனுபவக்குவியல். என்னைப் போல் நீண்ட நேரம் வாசிக்காத, நேரம் கிடைக்கும் போது, ஏதேனும் வாசிக்க நினைக்கும் whatsApp generationகளுக்கு மிகவும் எளிதான புத்தக விருந்து... ஒரு Fast Food போல எளிதில் கிடைப்பதாகவும், அதே சமயம், அம்மாவின் கைப் பக்குவம் போல் அனுசரனையாகவும் இருக்கும்.
அந்த புத்தகத்தில் ஒவ்வொரு chapter படித்ததும் எனக்குள் தோன்றும் எண்ணங்களை எழுதி வைக்க முடிவு செய்து, என் எண்ண உணர்வுகளை பதிவது தான் இந்த எழுத்துக்கள். முதல் chapter - பசி.
ஒரே வீட்டில் தனித்தனி சமையல், முந்தியில் எடுத்து வரும் பிள்ளைகளுக்கான சோறு, இலையில் பறிமாறிய விருந்தின் முதல் கவலம் செல்லும் முன் முட்டிக் கொண்டு வந்த கண்ணீர், பசி வயிற்றை இறுக்க, அழுக்கு துணியுடன் குறுக்கி படுத்து கிடந்த மேன்ஷன் வாழ்க்கை என, என் வாழ்க்கையில் நானும் அனுபவித்த பேய் பசியின் கோர முகத்தை எனக்கு மீண்டும் நினைவூட்டியதாலோ என்னவோ, இதை படித்தவுடனே எழுத்து என்னை எழுத சொல்லி உந்தி தள்ளியது. பசி என்றால் வறுமையினால் மட்டும் தான் என்று பொருள் அல்ல... பிடிவாதத்தாலும், கௌரவம் பார்த்தும், சுயத்தை இழக்கக்கூடாதென்ற வீம்பும், சில சமயம், எல்லாம் இருந்தும், உணவு கிடைக்காததும் கூட பசியோடு இருக்க வைக்கும் காரணிகள் தாம்.
என் பால்ய காலம் விடுதியில் தான் கழிந்தது. ஒரே பிள்ளையானாலும், சொல் பேச்சு கேட்காத பிள்ளையை, நல்வழிப்படுத்த தன் சக்தியை தாண்டி செலவு செய்து விடுதியில் தங்க வைத்து, படிக்க வைத்திருந்தார் என் அப்பா. ஒழுக்கம், படிப்பு, விளையாட்டு, உணவு என்ற எல்லா வகையிலும் சிறந்து விளங்கிய பள்ளி தான். ஆனால் அந்த சின்ன வயதில் காரையோடு, இளஞ்சிவப்பில் இருந்த கைக்குத்தல் அரிசி, உடம்பிற்கு நல்லதென்று தெரியவில்லை. சக்கைப் போல் ருசி இழந்து, கொழ கொழத்து கஞ்சி சுற்றிய அந்த சுடு சோறு அப்போது ஏனோ சுத்தமாக பிடிக்கவில்லை. ஓரிரு நாட்கள் முயன்றும், சாப்பிடாமல் அடம் பிடித்தும் பார்த்தேன். அனைவரின் இலக்கணத்திலிருந்து எனக்கு மட்டும் விதிவிளக்கு அளிக்க முடியாது என்று திட்டவட்டமாக தெரிந்து கொண்டேன். மதியம் ஒரு வேளை தானே, சாப்பிடாமல் இருந்தால் போகுது என்று என்னை நானே தேற்றிக்கொண்டு, மதிய உணவு இடைவேளைகளில், விடுதிக்கு அந்த கைக்குத்தல் அரிசி சாப்பாட்டை, சாப்பிட செல்லாமல், எங்காவது ஒளிந்து கொள்வதுண்டு. வெகு நாள் நான் மதிய உணவு சாப்பிடாமல் இருந்தது யாருக்கும் தெரியவே இல்லை. விடுதியில் பொங்கல், உப்புமா போன்றவற்றை காலை சிற்றுண்டியாக போடும் காலங்களில் என் பாடு இன்னும் திண்டாட்டமாக இருந்தது. அதைப் போன்ற நாட்களில் காலை மதியம் என இரண்டு வேளைகளையும் தவிர்க்க ஆரம்பித்தேன். சின்ன வயது, எப்போதும் போல் இல்லாமல் ஒரு நாள், நல்ல பசி, இருப்பினும் கைக்குத்தல் சாப்பிட கூடாதென்று ஒரு வீம்பு. அன்று காலையும் நான் சாப்பிடாமல் இருந்தேனோ என்னவோ தெரியவில்லை. மதியம் உணவு இடைவேளையில் எல்லோரும் சாப்பிட செல்ல, நான் என் வழக்கமான ஒளிவிடம் செல்ல முடியாமல், வகுப்பறையிலேயே, என் இருக்கையின் மேசையிலேயே சாய்ந்து படுத்து விட்டேன்.
யாரோ முகத்தில் தண்ணீர் தெளித்து எழுப்பிய போது தான், நான் தூங்கவில்லை, அப்படியே மயங்கியிருக்கிறேன் என்று எனக்கு புரிய வந்தது. விசாரணையில் நான் சாப்பிடாதது கண்டு பிடிக்கப்பட்டு, என்னை நன்றாக திட்டி, யாரோ கொண்டு வந்த உணவளித்து என் பசிப் போக்கினார்கள். அதற்கு பிறகும், அடுத்த நாளிலிருந்து எனக்கு தனியாக பச்சரிசி சோறு கேட்டும், அது முடியவே முடியாதென்று மீண்டும் மறுக்கப்பட்டது. நானும் மதிய உணவினை தவிர்க்க ஆரம்பித்தேன். முன் போல் இல்லாமல், இப்போது மீண்டும் நான் மதிய உணவினை தவிர்ப்பதை கண்டு, என் மேல் பரிதாபப்பட, இப்போது ஒரு ஆசிரியை இருந்தார். அவர்.. அமுதா மிஸ். அமுதா மிஸ் விடுதியில் தங்கியிருந்த படி, எங்களுக்கு விலங்கியல் பாடம் நடத்தும் டீச்சர். எங்கள் விடுதியில், ஆசிரியர்களுக்கு மட்டும் வெள்ளை அரிசி பரிமாறுவதுண்டு. நான் சாப்பிடாமல் கிடந்ததை கண்டு பிடித்த அந்த நிகழ்வுக்கு பின், அமுதா மிஸ், அவர்கள் சாப்பிடுவது போல் அவர் தட்டில் சாப்பாடு போட்டு வந்து, அதில் எனக்கு பங்களித்து, என் அரை வியிற்றை நிரப்பி, தன் அரை வயிற்றை, எனக்கு உணவளித்த திருப்தியால் மட்டுமே நிறைத்துக் கொண்டார். வித்தை கற்றுக் கொடுத்தவர்களுக்கே நன்றி கடன் செலுத்த ஆயுள் பத்தாது என்பார்கள். பாடமும் சொல்லி கொடுத்து, வாழ்க்கையின் பாதையும் சொல்லி கொடுத்து, பசியை, பாசத்தை பகிர்ந்துண்ட அமுதா மிஸ்ஸுக்கு எந்த ஜென்மத்தில், எப்படி நன்றி கடன் செலுத்துவது.
சொந்த ஊர் செம்பராம்பட்டு. அப்போதல்லாம் ஊர்களின் வரைப்படம் (map)பார்க்க அட்லஸ் என்று ஒரு புத்தகம். அதில் இந்தியா இரண்டு பக்கம், அதை zoom செய்து, தமிழ்நாடு இரண்டு பக்கம், அதையும் zoom செய்து விழுப்புரம் மாவட்டம் இரண்டு பக்கம் என்று பெரிது செய்து பார்த்தால் கூட, அந்த சிறு கிராமத்தை கண்டுபிடிக்க இயலாது. சிட்டிஸன் படத்தில் அழிந்து போன அத்திப்பட்டி கிராமத்தை வரைப்படத்தில் தேடுவது போல் தேடிய காலம் உண்டு. அதில் இரு ஆசிரியர் பள்ளி ஒன்று உண்டு. அதில் தான் "சின்னப்பா" தாத்தாவிற்கு ஆசிரியர் வேலை. பொறுமையாக குளித்து முடித்து, வெள்ள நிற வேட்டி சட்டை, துண்டு அணிந்து, குடை இல்லாத சின்ன கவுண்டர் போல் சிங்காரமாக அந்த பள்ளிக்கு போவார். அவர் மிதிவண்டியில், பள்ளிக்கு செல்லும் அழகே தனி. ஓரிரு வகுப்புகள் கட்டிடத்தின் உள்ளேயும், மற்றவை அங்கிருந்த மரத்தடிகளிலும் நடக்கும் அந்த பள்ளியும் ஒரு தனி அழகு. இப்போதெல்லாம் அந்த பள்ளியின் கட்டிடம் வரை கூகுளில் பார்க்க முடிகிறது. அந்த வெள்ளுடையின் மிடுக்கா, அல்லது அவர் நடத்தும் விதமா? அல்ல அவர் அன்பா தெரியாது, அவர் மேல் அந்த ஊர் மக்களுக்கே ஒரு மதிப்பும், மரியாதையும் இருந்தது. நான் ஆங்கில வழியில் படித்ததாலோ என்னவோ நான் பேசும் தமிழில், என் பல வார்த்தைகளை திருத்திக் கொண்டே இருப்பார். வாத்தியார் என்று சொல்லக் கூடாது. ஆசிரியர் என்று சொல்ல வேண்டும். நொங்கு அல்ல, நுங்கு, விரதம் அல்ல நோன்பு என்று பல வார்த்தைகளை திருத்தம் செய்திருக்கிறார். அப்படி அவர் திருத்தியதில் ஒன்று சாதம் அல்ல சோறு. அவரோடு சாப்பிட அமரும் போது, இன்னும் கொஞ்சம் சாதம் போடுங்க என்று மறந்து சொன்னாலும், சாப்பாடு போடுபவரை நிறுத்தி, சோறு போடுங்க-ன்னு என்னை சொல்ல சொல்லி, பின் உணவு பரிமாற சொல்லுவார்.
அவருக்கு ஒரே கெட்டப்பழக்கம், மது அருந்துவது. சில சமயம், சம்பளம்... (சம்பளம் அல்ல ஊதியம்) வாங்கிய அதே நாள் மாலை குடிக்க சென்று, நன்றாக குடித்து, அங்கேயே விழுந்து கிடக்க, அவர் பையில் இருந்த முழு பணமும் கலவாடப் பட்டுவிடும். அவரின் வருவாய் மட்டுமே நம்பியிருந்த அவர் குடும்பம் அந்த மாதம் முழுவதும் சிரமப்படும். அப்படி இல்லாதிருந்தால், அவர் வருமானம் அந்த கிராமத்தில் அவர்கள் வாழ்வதற்கு போதுமானதாகவே இருந்திருக்கும். ஆனால் அந்த பழக்கத்தை ஏனோ அவரால் நிறுத்தவே முடியவில்லை. இதனால் பல இடங்களில் கடன் வாங்கி, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பேரும் கெட்டுப் போக, வீட்டில் உலை கொதிக்க, அவர்களின் கடைசி மகன், படிப்பினை பாதியிலேயே விட்டு விட்டு, ஏதேனும் வேலைக்கு செல்லும் கட்டாயம்.
பத்தாவது கூட முடிக்காத அந்த சிறுவனின் முதுகில் முழு குடும்பச்சுமை. ஏதோ ஒரு வேலை என்று எங்கெங்கோ முட்டி மோதி அவனுக்கு கடைசியாக கிடைத்தது உரம் விற்கும் கடையில் உரம் அள்ளி அளந்து போடும் வேலை தான். என்ன தான் கைகளில் polythene உறைகளை போட்டு பயன்படுத்தினாலும், அந்த உர நெடியும், கை கால்களில் நாள் முழுதும் பட்ட உரத்தின் வேதிப் பொருட்களும், அந்த பிஞ்சு கரங்களை பதம் பார்த்தன. வீட்டில் அதை தெரியப்படுதினால், வேலைக்கு போவதை தடுத்து விடுவார்கள் என்று பயந்து, பல நாட்களாக அவர்களின் கண்களுக்கு மறைத்து அந்த சிறுவன் ஏதேதோ நாடகம் ஆடி தப்பித்துக் கொண்டிருந்தான். ஆள் இல்லாத நேரங்களில், கரண்டியால் சாப்பிட்டாலும், எல்லோர் முன்னிலையிலும் அப்படி சாப்பிடுவது அவனை அவனே காட்டி கொடுப்பது போலாகிவிடும் என்பதால், எல்லோரும் இருந்தால் சாப்பிடுவது கிடையாது என்ற கொள்கைக்கு தள்ளப்பட்டான். சோகத்தை பாருங்கள். நம் குடும்பத்தில் இருக்கும் எல்லோரும் சாப்பிட உழைக்கும் நம்மில் பல பேருக்கு இப்படி தான், குடும்பத்துடன் சேர்ந்து சாப்பிடாமல் இருக்க ஏதோ ஒரு காரணம் வந்து விடுகிறது.
அப்படி பல நாட்களாக, பெரும்பாலும் பல இரவு நேரங்களில் பட்டினி கிடந்த அந்த சிறுவனின் மன நிலையை அறிந்த அவன் தோழி ஒருத்தி உண்டு. அவள், அவர்களின் வீட்டிற்கு தெரியாமல், அவனை இரவில் சந்திப்பதும், அவன் பிஞ்சு கைகளுக்கு மயிலிறகால் மருந்து போட்டு, அவன் கைகளை மட்டுமல்லாது அவன் மனதையும் வருடி, அவனுக்கு தினமும் ஊட்டி விட்டு அவன் மனதுக்கு தைரியம் கொடுத்ததும், நாளடைவில் அவனால் நல்ல உத்தியோகத்திற்கு செல்ல முடியும் என்று ஆறுதல் சொல்லி, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக, அந்த இறக்கம், காதலாக மாறி, அவனையே திருமணமும் செய்தாள். இன்று அவன் ஒரு மகிழ்வூந்துக்கு சொந்தக்காரன். ஓட்டுனராக பணி. இரவு பகல் பார்க்காமல் உழைத்து, களைத்து திரும்பும் அவனின் பசி பொறுக்காது, பாதி இரவானாலும், அவன் வருகைக்கு காத்திருந்து, அவன் பசியாற்றி விட்டு அதற்கு பின் தூங்குகிறாள் அவள். அவள் என் உடன் பிறந்த அக்கா. தான் எங்கு வேலை செய்கிறோம், என்ன வேலை செய்கிறோம் என்று சொல்ல முடியாமல், உழைத்து வந்த பணத்தில், ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக சாப்பிடாமல் பசியோடிருப்பது எவ்வளவு கொடுமை.
டிகிரி முடித்து கணினி படிப்புக்காக சென்னை ராயப்பேட்டையில், மேன்ஷனில் தங்கியிருந்த நேரம். வேலைக்கு செல்லாமல், படிகிறேன் பேர்விழி என்று ஊரை ஏமாற்றி, தெண்ட சோறு என்று பட்டத்தில் இருந்து தப்பிக்க, ஏதோ ஒரு கணினி படிப்புக்கு சென்னையில் அடைக்கலம் புகுந்த காலம். படிக்கிறேன், பின்னாளில் லட்சம் லட்சமாக வாங்குவேன் என்று என் போல் பலரும் அவர்கள் பெற்றோரையும், அவர்களையுமே ஏமாற்றி நாட்களை கடத்திய காலம். சென்னையில் மேன்ஷனில் தங்கி கொண்டு, இரண்டு மணி நேரம் கணினி வகுப்புக்கு போவதும், மற்ற நேரங்களில் வேலை தேடும் படலமாக, ஊர் சுற்றுவதையுமே வாழ்க்கையாக கொண்டிருந்த காலம். என்னை போல் பலர் அந்த புறா கூண்டில் அடைக்கலம் புகுந்திருந்தனர். எனக்கு பரவாயில்லை. மாதமானால் பணம் வந்து விடும். நான் சென்று அப்பாவை பார்க்காவிட்டாலும், அவராகவே வந்து என்னை பார்த்து விட்டு, பணம் கொடுத்துவிட்டு, "வேலை எல்லாம் இப்போ தேடாதே... இப்போது உன் கவனம் படிப்பதில் மட்டும் இருக்கட்டும். பிறகு வேலை தானாக தேடி வரும்" என்று ஆறுதல் சொல்லி விட்டு போவார். மாதம் ஒரு முறை நான் ஊருக்கு போய் வரலாம் தான்... ஆனால்.. வேலையில்லாமல் வீட்டிற்கு செல்ல என்னவோ போலிருந்தது. அப்பாவும் அதை புரிந்தவராக, மணியார்டரிலோ, அல்லது நேரிலோ மாதம் தப்பாமல் பணம் அனுப்பி வந்தார். என்னோடு தங்கியிருந்த பல பேருக்கு இப்படி ஒரு நல்ல அப்பா வாய்க்காதது அவர்களுக்குள் ஏக்கத்தை கொடுத்தது.
என்ன தான் அப்பா மாதாமாதம் பணம் அனுப்பினாலும், அதை அளவறிந்து வாழும் நல்ல பையனாக நானில்லை. மாத ஆரம்பத்தில் சினிமா, பத்திரிக்கை, ஒலி நாடா, வாழ்த்து அட்டை என்று ஏதாவது வெட்டி செலவு செய்வதும், பின் மாத இறுதியில், பணமில்லாமல் தவிப்பதும் என்ற பேச்சிலர்களுக்கே உரித்தான பழக்கத்தை தான் நானும் பின்பற்றினேன். சொல்லாமல் கொள்ளாமல் மக்கள் மேன்ஷனை காலி செய்து ஓடிவிடுவதால், அங்கே வந்து உணவு தரும் ஷர்மா என்பவரும் தினந்தோறும் பணம் வாங்கி சப்பாத்தி வழங்குவதும், குறிப்பாக இருபது தேதிகளுக்கு மேல் கட்டாயமாக கடன் கிடையாது என்று திட்டவட்டமாக பின் பற்றியிருந்தார். அந்த மேன்ஷனிலேயே பணக்கார பையன் நான் தான். அதாவது, இருபது தேதிகளுக்கு மேல் பணமிருப்பது என்னிடத்தில் மட்டும் தான். அதுவும் இழுத்து பிடித்து, அடுத்த மாதம் ஐந்து தேதி ( முதல் வார சனி ஞாயிறு) வரை ஓட்டிவிடும் வசதியானவன். மற்றவர்களுக்கு ஒவ்வொரு மாதமும், 20லிருந்து ஆரம்பமாகும் பட்டினி போர். நானும், ரமேஷ் என்பவரும் ஒரே அறையில் தங்கியிருந்தோம். எதிர் அறையில் அன்வர். அவரும் ராயப்பேட்டை நியூ காலேஜில் படித்துக்கொண்டு, இதே போல் வாழ்பவர் தான். ஏதோ ஒரு நாள் ( அநேகமாக இந்த 20 லிருந்து 5க்குள் )அன்வர் மூன்று நாட்கள் சாப்பிடாமல் இருப்பதாகவும், என்னிடம் 20 ரூபாய் கிடைக்குமா என்று ரமேஷ் கேட்டார். கையிலிருந்த 50 ரூபாய்க்கு மூன்று பேரும் காலை உணவு சாப்பிட்டோம். அந்த நாள் மதியம் விட்டு, இரவு பசித்து, சாப்பிட போகலாம் என எண்ணும் போது தான் என்னிடம் வேறு பணம் இல்லாதது ஞாபகம் வந்தது. ஒருவர் பட்டினி போய், இப்போது மூவரும் பட்டினி. அடுத்த நாள் மாலை ஏழு மணிக்கு தான் எனக்கு கணினி வகுப்பு. அங்கே நண்பர்களிடம் கேட்டு, நாளை இரவிலிருந்து சாப்பாடு சாப்பிட முடியும். ஆனால் இன்று இரவு, நாளை பகல், மதியம் என நினைக்கும் போதே பசி இன்னும் அதிகமானது. பசியோடு அந்த இரவை தத்துவ பாட்டு, காதல் சோக பாட்டு என பாட்டு பாடி, பின்னிரவு வரை பேசி, சிலாகித்து கடத்தி விட்டோம்.
மறுநாள் 8 மணிக்கே பசி தூங்கவிடாமல் எழுப்பி விட்டது. இதோ அதோ என்று எப்படியோ மதியம் வரை தள்ளி விட்டோம். இப்போது ரமேஷ்க்கு மயக்கம் வரும் போலிருக்கிறது என்கிறார். அன்வர் செய்வதறியாமல் படுத்து விட்டார். கையில் வேலைக்கு செல்லும் பெண் தோழி ஒருவரின் அலுவலக தொலைப்பேசி எண் இருந்தது. ஆபத்துக்கு பாவமில்லை என்று மேன்ஷனில் கடன் சொல்லி அவரை தொடர்பு கொண்டு பணம் கேட்க, அவர், மாலை வந்து தந்தால் போதுமா என்றார். சரி வெட்கம் பார்ப்பது இப்போது விவேகம் அல்ல என்று இருக்கும் நிலையை எடுத்து சொன்னேன். நீ போனை வை. நான் வருகிறேன் என்று என்னை மேற்கொண்டு பேசவிடாமல், அடுத்த 30-ஆவது நிமிடத்தில் அங்கே இருந்தார். தன் மதிய உணவை ரமேஷுக்கு கொடுத்து விட்டு, அன்வருக்கும், அவருக்கும் தலா 200 ரூபாய் கொடுத்து, என்னை அவர் வண்டியில் ஏற்றிக்கொண்டு அவர் வீட்டுக்கு கூட்டிப்போய், தயாராக இருந்த மாவில் தோசை வார்த்து கொடுத்தார். ஏனோ சாப்பிடும் போது தொண்டை அடைத்து, கண்ணில் நீர் முட்டியது. சாப்பிட்டு முடித்த பின், இனி எப்போதும் சாப்பிடாமல் இருக்கக் கூடாது, எப்போது பணம் வேண்டுமானாலும் தன்னை கேட்க என்னிடம் உறுதி எடுத்துக்கொண்டார். மாத இறுதியில் இவ்வளவு பணம் எப்படி என்றேன். தன் மோதிரத்தை அடகு வைத்து பணம் வாங்கி வந்ததாக சொன்னார். இன்னமும் அவர் கையால் தான் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன். அன்று எனக்கு பசியாற்றியவர் தான், எனக்கும், என் பிள்ளைக்கும் அம்மாவாய் பசியாற்றுகிறார். என்ன ஒன்று... இன்றளவிலும் எங்களின் பெரும்பாலான நகைகள் அடமானத்தில் தான் உள்ளது. யாராவது நகை எங்கே என்று கேட்டால், சர்வீசுக்கு போயிருக்கு என்று சர்வ சாதரனமாக சொல்லி வாழ்க்கை ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது.
வீட்டில் அமாவாசை, சஷ்டி, கிருத்திகை என்று மாதத்தில் ஆறேழு நாட்கள் அம்மா, அப்பா என அனைவரும் விரதம் இருப்பார்கள். மற்ற நாட்கள் போல் அல்லாமல், விரத நாட்களில் அம்மா துவைத்து, குளித்து அதற்கு பின் தான் சமைக்கவே ஆரம்பிப்பார்கள். சின்ன பிள்ளை பசி தாங்க மாட்டான் என்று, எப்போதும் நமக்கு தனி சலுகை. காலையிலேயே ஏதேனும் சிற்றுண்டி வந்துவிடும். அதுவரை அடைத்து வைத்த பசி, அப்பாவுக்கு அதைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் அதிகமாகி விடும். மேலும் அப்பாவுக்கு சர்க்கரை (இனிய அப்பா இல்லையா... அதனால் தானோ என்னவோ). சர்க்கரை இருப்பது தெரிந்ததிலிருந்து நேரத்திற்கு சாப்பிடவில்லை எனில் கொஞ்சம் பயந்து விடுவார். ஆனாலும் இந்த விரதங்களை விட்டார் பாடில்லை. அப்படி விரத நாட்களில் பெரும்பாலும் பசி பொறுக்காது கடைசியில் சண்டை தான். எவ்வளவு முயன்றும் அம்மாவால் பன்னிரெண்டு மணிக்கு முன் சாப்பாடு போட முடியாது. அதற்கு காரணம், அம்மா ஒருவராகவே தான் அடுக்களையில் அல்லாடுவார். நானோ, அப்பாவோ ஒரு துரும்பைக் கூட தள்ளி வைத்தது கிடையாது. விரதம் என்பதால், விதவிதமாக சமைக்க வேண்டும். வடை, பாயசம், அகத்தி கீரை, கூட்டு என்று ஒவ்வொரு விரதத்திற்கும் ஏதோ ஒன்று விசேஷமாக செய்தாக வேண்டும். எல்லாம் சேர்த்து நேரத்தை இன்னும் நீடித்து விடும். அப்போது அப்பா பசியால் துடிப்பதையும், செய்வதறியாமல் அம்மாவை விரட்டுவதையும் பார்க்க தமாஷாக இருக்கும். இவ்வளவு பசி பொறுக்காதவர், விரதம் இல்லாமல் போனால் தான் என்ன என்று அம்மா கேட்டால், அமைதியாகி விடுவார்.
சில நேரங்களில் அப்பா கொஞ்சம் ஓவராக சீன் போடுவதாக தோன்றும். கண்கள் மூடி, வாயை இரு கை கொண்டு மூடி, வெற்றுடம்பில் விட்டம் பார்த்து நெடுஞ்சானாக படுத்து கிடப்பார். அம்மாவும் நானும் கண்களால் அதை காட்டி, எங்களுக்குள் சிரித்துக் கொள்வோம். சில நேரங்களில் குறுக்கும் நெடுக்குமாக நடப்பார். சாப்பாடு தயார் என்ற பிறகு தான் பல் துளக்கவோ, குளிக்கவோ செல்வார். காரணம் கேட்டால்... பல் துலக்கி விட்டால், விரதம் முறித்து ஏதாவது சாப்பிட்டு விடுவேன் என்று குழந்தைப் போல் காரணம் சொல்வார். அடுத்த 5 நிமிடத்தில் நெற்றியில் பட்டையிட்டு, சாமி படங்கள் முன் மனமுருக மந்திரங்கள் (சஷ்டி கவசம்) முனுமுனுத்தும், சில வேலைகளில் கண்களில் நீர் பெருகவும் கும்பிட்டு, அழுகையை அடக்கமாட்டாமல் அடக்கி, தீபாரதனை காண்பித்து பின் படையளில் உட்காருவார். இவ்வளவு பசி தாங்காதவரா என்று இருக்கும். நான்கு தம்பிகளோடு பிறந்து, அரிசி சோறினையே திருமணத்திற்கு பின் பார்த்து, அதற்கு முன் அரை வயிறும், கால் வயிறுமாக சென்று, தான் ஒருவன் மட்டும் படித்து, அரசு பணியில் சேர்ந்து, தனி ஒருவனாக அந்த குடும்பத்தையே வழிக்கு கொண்டு வந்து, திருமணமான பின், படிப்பு ஒன்று தான் முன்னேற்றத்திற்கு வழி என்று உறுதியாக நம்பி, தனக்கு பிறந்த நான்கு குழந்தைகளையும் நன்றாக படிக்க வைத்து, பசியின் சுவடே தெரியாமல் வளர்த்த அவர் பிள்ளைகளான எங்களுக்கு அவரின் பசி புரியாதது தான்.
திருச்செங்கோட்டில் கணினி ஆசிரியராக பொறுப்பேற்று, தனி ஒருவனாக வாடகைக்கு ஒரு ரூம் பிடித்து, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வசதி வாய்ப்புகளை பெருக்கிக் கொண்டிருந்த நேரம். நான்கு இலக்க சம்பளமானாலும், முதல் மூன்று தேதிக்குள், டான் என்று வங்கி கணக்கில் வந்து விழும்போது, பட்ட கஷ்டமெல்லாம் மறந்து போகும். கைப்பேசி வைத்திருப்போர், கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பெருகிக்கொண்டிருந்தனர். மக்களின் வாழ்க்கை முறையை தொழில் நுட்பம், தன் பக்கம் வளைத்து போட்டு, அவசியத்திற்கும், ஆடம்பரத்திற்கும் வித்தியாசம் தெரியாமல், படித்து, வேலையில் அமர்ந்து, புதிதாக பணத்தை பார்க்கும் என் போன்ற இளைஞர்களை, இழுத்து போட்டு, செலவு சக்கரங்களின் பல்லிடுக்கில், எங்களையும், எங்கள் தேவைகளையும் ஒரு சேர நசுக்கிக் கொண்டிருந்தது. சிக்கனமாக வாழ்ந்திருந்தால், திருச்செங்கோட்டில் ஒரு சின்ன மனைக்கூட வாங்கியிருக்கலாம் தான். ஆனால் அப்போது சிக்கனத்திற்கு எந்த 'ன' என்று கூட தெரியாமல் வாழ்ந்து வந்தேன். எங்களுக்கு பணம் அனுப்பத் தேவையில்லை...உன் தேவைகளை நீ பார்த்துக் கொள் என்று அப்பா சொல்ல, அவர் சொன்ன வேறெதையும் கேட்காமல், இதை மட்டும் வேத வாக்காக எடுத்துக் கொண்டேன். தனியறை என்பதால், அவ்வப்போது நண்பர்கள் வருவதுண்டு. கல்லூரியில் ஒன்றாக படித்த நண்பனும், திருச்செங்கோட்டிலேயே இருப்பவனுமான, நீண்ட நாட்கள் தொடர்பில்லாத நண்பன் ஒருவன், திடீரென என் விலாசம் விசாரித்து வந்து பார்த்தான். அவன் நல்ல புத்திசாலி. ஆனால் காலம் அவன் புத்திசாலி தனத்திற்கு எல்லாம் செவி சாய்க்காத நாட்கள். வாழ்க்கை அவனை ஓடித்து போட்டு இருந்தது. மச்சான் நான் உன் ரூமில் கொஞ்ச நாட்கள் தங்கிக் கொள்ளட்டுமா என்றான். அதே ஊரில் வீடு இருந்தும் அவன் அப்படி கேட்டது வியப்பாக இருந்தது. ஏன்னு அப்பறம் சொல்கிறேன்...இப்போ சாப்பிட ஏதாவது வாங்கிக் கொடுக்கிறாயா என்றான்.
சொந்த வீடு போல் எப்போது வேண்டுமானாலும் சென்று சாப்பிடும்படியாக என் நெருங்கிய நண்பர் ஒருவரின் மெஸ் ஒன்று இருந்தது. அங்கே அக்கவுண்ட் வைத்து சாப்பிட்டு, மாதாமாதம் பணம் செலுத்துவது வழக்கம். அங்கு சென்று சாப்பிட்டோம். அவன் கேட்காமலே, அவனுக்கு பிடித்த ஆஃப் பாயில் சொன்னேன். (கல்லூரி நாட்களின் ஞாபகம்). ஆஃப் பாயில் வந்தது தான் தாமதம்... அதுவரை அடைத்து வைத்த கோவம், இயலாமை, ஆற்றாமை, என எல்லாம் சேர்ந்து வெடித்து அழுகிறான். என்ன ஆயிற்று என்று கேட்டால், தன் சொந்த வீட்டில் வேலைக்கு செல்லாததால், உணவு போடவில்லை என்றும், அவனாக சொந்த தொழில் (கோழி பண்ணை) செய்ய, அவன் பெற்றோர் கொடுத்த பணத்திற்கு அவனால் வட்டி செலுத்த முடியாததால், அவனை பணமில்லாமல் வீட்டிற்கு வர வேண்டாம் என்று சொன்னதாகவும், போக்கிடம் தெரியாமல், அங்கிருந்த மலை கோயிலில் இரண்டு மூன்று நாட்கள் கிடந்ததையும், ஒவ்வொரு நண்பர்களாக தேடி பிடித்து உதவி பெறவும், வேலைக்கு ஏற்பாடு செய்யவும், எந்த வேலையானாலும் செய்ய தயார் என்றும் சொன்னான். சாப்பிட்டு இரண்டு நாட்கள் ஆனதாகவும், எந்த நண்பனும் உதவி செய்யும் நிலையில் இல்லாததையும் சொல்லி அழுதான். கல்லூரி காலங்களில் இருக்கும் பணத்தை round off செய்ய, ஓரிரு உபரி ஆஃப் பாயில்கள் சாப்பிட்டது அப்போது அவனை உறுத்தியதா, அல்ல, இவன் என் நண்பன், இவன் எப்போது வந்தாலும், இவன் சாப்பிட்டிற்கு என் கணக்கில் எழுதிக் கொள்ளுங்கள் என்று நான் சொன்னதா? ஏதோ ஒரு நண்பன், உண்ண உணவும், இருக்க இடமும் கொடுத்து, உனக்கு வேலை கிடைக்கும் வரை எவ்வளவு நாட்கள் வேண்டுமானாலும் நீ இங்கேயே தங்கலாம், என்று நான் கொடுத்த நம்பிக்கையா எது என்று தெரியவில்லை. அவன் அத்தனை கேவல்களையும் அன்று தான் பார்த்தேன். கல்லூரியில் மட்டுமே அவனை பார்த்த, அந்த சிரித்த முகத்திற்கு, அவ்வள்வு பாவமாக அழத்தெரியும் என்று கனவிலும் யோசித்தது கிடையாது.
அவனின் ஆற்றாமை என்னையும் அழ வைத்தது. அதற்கு பின் அவனோடு தொழில் தொடங்கிய மற்றொரு கல்லூரி நண்பனும் வந்து என் அறையிலேயே தங்கினான். அவனுக்கு அரியர்ஸுக்கு படிக்க இடமில்லை. வீட்டில் விரட்டியடித்தால் எங்கிருந்து படித்து அரியர்ஸை முடிப்பது என்று அவன் பெற்றோர்களுக்கு தெரியவில்லை. இருவரும் என் அறையில் அதிக பட்சம் மூன்று மாதங்கள் தான் இருந்திருப்பார்கள். அங்கிருந்து இருவரும் வேறு நல்ல வேலை கிடைத்து, அதன் பின் தான் அவர்களின் சொந்த வீட்டிற்கு சென்றார்கள். முதலாமவன் இப்போது அதே ஊரில், அரசு பள்ளியில் ஆசிரியர். கணக்கு பாடம் என்பதால் டியூஷனுக்கும் குறைவில்லை. இரண்டாமவன், கோயம்புத்தூரில் நல்ல ஆடிட்டரின் ஒருவரின் ஆஸ்தான கணக்கர். ஆனால், அந்த மூன்று மாதங்களுக்கு முந்தைய மூன்று நாட்களின் பசி. அது உருவாக்கியிருந்த வடு, என் நெஞ்சை விட்டே மறையாத போது, அவர்களால் மறக்க முடியுமா என்ன.
காத்தாடிக்கு என்ன றெக்கையா இருக்கிறது? காற்றோடு காற்றாக பறக்கவில்லையா? அப்படித்தான், கணினி தொழில் நுட்பமென்னும் ஆடி காற்றை பிடித்துக் கொண்டு, இதோ ஆறு இலக்க ஊதியத்தை எட்டியாகி விட்டாச்சு. பசி என்ற ஒரு உணர்வையே மறந்தாகி விட்டது. பசிக்கிறதோ இல்லையோ, மணி அடித்தாற் போல் சாப்பாடு நேரத்திற்கு கிடைத்து விடுகிறது. வயிற்றுக்கு சாப்பிட்டது போக, இப்போது நாக்கிற்காக சாப்பிடும் வாழ்க்கை. நடைப்பாதையில் நலிந்தோர் பார்த்தால், பிட்டி பீப்புள் என்று மகள் பரிதாபம் கொண்டு உணவு வழங்குகிறாள். நமக்கு வேண்டாமென்பதை அவர்களுக்கு கொடுக்க கூடாது, அவர்களுக்கு வேண்டியதை அவர்களுக்கு கொடுக்க வேண்டும் என்று, மீதமானதை கொடுக்காமல், அவர்களுக்கு என்று வாங்கி கொடுக்குமளவு மனைவியும் என் குழந்தையை பக்குவப்படுத்துகிறாள். எதிர்காலத்திற்கு வேண்டி, மனை வாங்கி வீடு கட்டி, சம்பளத்தின் பெரும் பகுதியை வீட்டு லோன் விழுங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. தேவையில்லாமல் எங்கள் தேவைகளை பெருக்கிக் கொண்டு, அதை ஈடு செய்ய, ஊரை விட்டு ஊர் சென்றோ, ஆன்சைட் (வெளி நாடுகளுக்கு சென்று செய்யும் வேலை) வேலைக்கோ அலைந்து, கிடைக்கும் extra வருமாணத்திற்காக ஓடுவதாகிவிட்டது. அம்மா, மனைவி, மகள் என்ற மூன்று தலைமுறை பெண்களை தனியே விட்டுவிட்டு, கிடைக்கும் வாய்ப்புகளில் வெவ்வேறு பெரு நகரத்திற்கு சென்று பிழைக்கும் executive வாழ்க்கை. இப்போதெல்லாம், பெரும்பாலும் பேச்சிலர் வாழ்க்கை தான்.
அப்படி இரண்டு ஆண்டுகளாக, மும்பை அடுக்கு மாடி பகுதிகளில் தங்கி, உணவகங்களில் மட்டும் உண்டு வாழும் வாழ்க்கை. விதவிதமான ரொட்டிகள், புரோட்டாக்கள், பிரியாணி, சாட் அயிட்டங்கள் என எல்லாம் கிடைத்தாலும், தமிழ் நாட்டில் கிடைக்கும் மதிய சாப்பாடு போல் ஃபுல் மீல்ஸ் கிடைக்காத ஒரு நகர, நரக வாழ்க்கை. அங்கே சுற்றி, இங்கே சுற்றி, ஏதோ ஒரு கேரளா உணவகம் ஒன்றை கண்டுபிடித்து, அதில் புதன் கிழமை மதியம் மட்டும் தான் சாப்பாடு கிடைக்கும் என்று தெரிந்தது. ஆனால் புதன் கிழமை மதியங்களில், வேலை நாட்களாக இருந்ததால், அலுவலகம் விடுத்து செல்ல இயலாத நிலை. ஒரு புதன் கிழமை ஆயுத பூஜைக்கு அலுவலகம் விடுமுறை விட, அன்று காலை சாப்பிடாமல், நேராக மதியம் சென்று, சாப்பாடு சாப்பிடுவது என்று முடிவு. மதியம் சுமார் பன்னிரெண்டு மணிக்கு தொலைப்பேசியில் தொடர்பு கொண்ட அம்மா, சாப்பிட்டாச்சா என்று கேட்க, காலை உணவு தவிர்த்து, மதியம் நேரடையாக மீல்ஸ் சாப்பிட போகப்போவதாக சொல்ல... சரி சாப்பிட்டுவிட்டு சொல்லு, நாங்கள் சாமிக்கு படைத்து விட்டு சாப்பிடுகிறோம் என்றார். ஒரு மணிக்கு அந்த உணவகத்தை அடைந்தால், சாப்பாடு முடிந்து விட்டதென்றும், சற்று தொலைவில், இன்னொரு கேரளா உணவகம் இருப்பதாகவும் சொல்ல, அங்கே போக, அங்கேயும் இல்லை. அவர் இன்னொரு இடம் சொல்ல... இப்படியாக மணி மூன்று வரை சோறும், சாம்பாரும் சாப்பிட, ஒவ்வொரு இடமாக பந்தாடப்பட்டோம்.
அதற்கு மேல் அலைய தெம்பில்லாமல், சரி ரொட்டியே சாப்பிடலாம் என முடிவு செய்து, உணவகத்தில் காத்திருக்கிறோம். அம்மாவிடம் இருந்து அழைப்பு வந்து கைப்பேசி சினுங்கியது. முதல் வார்த்தையாக, கண்ணு, சாப்பிடியா என்று கேட்க, நானும் எத்தேட்சையாக, எங்கு தேடியும் சோறு கிடைக்கவில்லை, கடைசியில் இப்போது ரொட்டி சாப்பிட காத்திருக்கிறேன் என்று சொன்னது தான் தாமதம்... மறுமுனையில் அம்மா வெடித்து அழுகிறார். அம்மாவின் அழுகை ஆற்ற முடியாமல், ஏனம்மா அழறீங்க, அது தான் சாப்பிட போகிறோமே என்று கேட்க... உன் சம்பாதியத்தில் எங்களுக்கு தேவையானவற்றை செய்து சாப்பிடுகிறோம்... உனக்கோ, உன் தேவைக்கு, இந்த ஒரு நாளைக்காவது சோறும், சாம்பாரும் கிடைத்திருக்கலாம்... பிடித்ததை சாப்பிட முடியாமல், எவ்வளவு சம்பாதித்து என்ன பயன்? நீ ஊருக்கு வா கண்ணு என்றார். ஏனோ அவ்வளவு பசியிருந்தும், ஆர்டர் கொட்டுத்த ரொட்டியை கேன்சல் செய்து விட்டு, சாப்பிட பிடிக்காமல் நடக்க ஆரம்பித்தேன். வளர்ந்து விட்ட பிறகு, அம்மாவை தவிர வேறு யாரும், நம்மிடம் சாப்பிட்டாயா என்று கேட்பது இல்லை. சக மனிதன் பசியில் இருக்கிறானா, இல்லையா என்பதை தெரிந்து கொள்ள கூட ஆர்வமில்லாதவர்களாகி விட்டோம். சம்பிரதாயத்திற்கு எப்படி இருக்கிறோம் என்று வினவ ஆயிரம் நண்பர்கள் இருக்கலாம், நாம் சாப்பிட்டோமா?, பசியின்றி இருக்கிறோமா என்று கேட்கும் தாயுள்ளங்கள் இப்போதெல்லாம் அறிதாகிக் கொண்டே தான் வருகிறது. தொப்பையை குறைக்க இரவில் பட்டினி கிடப்பது, ஜீரண சக்தியை மேம்படுத்த, சிறு சிறு அளவுகளாக ஒரு நாளைக்கு ஆறு முறையோ, ஒன்பது முறையோ உண்பது என, பசிக்காக உண்பது மறந்து எதுஎதற்காகவோ சாப்பிட ஆரம்பித்து விட்டோம். ஆனால் எவ்வளவு வளர்ந்தாலும், பசி தன் சுய முகத்தை நம்மிடம் ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பங்களிலும் காட்டிக் கொண்டு தான் இருக்கிறது.
பதினைந்து வருடத்திற்கு ஒரு முறை விகிதம், இந்த வருடமும், வானம் கிழிந்து, தன் சல்லடை ஆடை வழியே,சற்று அதிகமாகவே அழுது தீர்த்தது. சென்னை முழுதும், சிறு சிறு தீவுகளாக துண்டிக்கப்பட்டது. தீபாவளி தொடர்ந்து ஏழு நாட்களுக்கு மழை பெய்தபடி இருக்க, புறநகர் பகுதியில் பெரும்பாலான வீடுகளில், முதல்மாடி வரை நீர் புகுந்து விட்டிருந்தது. மக்கள் 5 நாட்களாக வீட்டை விட்டு வெளியே வர இயலாமல், வீட்டில் உள்ளதை சாப்பிட்டு, சற்று உயரமான பகுதியில் இருக்கும் நண்பரின் வீட்டிற்கோ, அல்லது தங்கள் சொந்த ஊருக்கோ சென்று விட்டிருந்தனர். இதில் பாவப்பட்டது, அந்த புற நகர் பகுதியில், வேலை நிமித்தமாய் வந்து தங்கியிருக்கும் பேச்சிலர் ஆண்கள் தான். சொந்த ஊருக்கு செல்ல முடியாமல், மெஸ்ஸிற்கும், உணவகத்திற்கும் செல்ல முடியாமல், வீட்டிலும் சமைக்க ஏதுமின்றி வாங்கி வந்த ரொட்டிகளையும், பிஸ்கட்டுகளையும் முதல் இரண்டு நாட்களில் தின்று தீர்த்தனர். அதற்கு பின்னும் தொடர்ந்த மழையால், வெளியே செல்ல வழியின்றி, உண்ண ஏதுமில்லாமல், போக்கிடம் அற்று, மூன்று நாட்களுக்கு மேல், மொட்டை மாடியில், உணவு பொட்டலத்திற்கு காத்து கிடக்கின்றனர்.
அதில் ஒருவர் முக நூலில்( FaceBook ) அழுது எழுதியிருந்தார். தான் பன்னாட்டு நிறுவனமொன்றில் வேலை செய்வதாகவும், மாதம் ஆறு இலக்க ஊதியம் வாங்குவதாகவும், சென்னை புற நகர் பகுதியில் ஒரு மூன்று பெட் ரூம் (3BHK) வீடு வாங்கியிருப்பதாகவும், வங்கி கணக்கிலும் ஆறு இலக்கம் இருப்பதாகவும், நான்கு சக்கர வாகனம், இரண்டு கடனட்டை என சகல வசதிகள் இருப்பதாகவும் சொல்லியிருக்கிறார். நேற்று வரை அவரின் கவலை, அலுவலகத்தில் அடுத்து தரப்போகும் ஊதிய உயர்வு பற்றி இருந்ததாகவும், ஆனால், தற்போதோ, நீர் சூழ்ந்த அவர் வீட்டிலிருந்து அவரை மீட்க ஆள் வேண்டியும், மூன்று நாட்களுக்கு பசியோடிருக்கும் தனக்கு, மொட்டை மாடியில், ஏதேனும் உதவி எலிக்காஃப்டர் வந்து, உணவு பொட்டலம் போடாதா என்று பாத்துக் கொண்டிருப்பதாகவும் எழுதியிருக்கிறார். பாவம். நிலையே இல்லாத இந்த மனித வாழ்வில், பசியை தவிர எதுவும் நிலையில்லை என்னும் பாடத்தை, இந்த அடர் மழை கொஞ்சம் காட்டமாகவே அவருக்கு அடித்து சொல்லி தந்திருக்கிறது.
பசித்த போது உணவில்லாமல் அலைந்தவர்களுக்கு எல்லாம், அடுத்தவனின் பசி பற்றி அக்கறை வந்துவிடும். அடுத்தவரைப் பற்றி எல்லாம் கவலைப் படாமல் போனாலும், குறைந்த பட்சம், நம் அன்புக்குரியவர்களையாவது சாப்பிட்டார்களா என்று தெரிந்து கொண்டு, அவர்களின் பசியாற்றுவோம்...
கூடி உண்டு கூடி களி(ழி)த்தலன்றி, வேறேது பெருவாழ்வு.
அந்த புத்தகத்தில் ஒவ்வொரு chapter படித்ததும் எனக்குள் தோன்றும் எண்ணங்களை எழுதி வைக்க முடிவு செய்து, என் எண்ண உணர்வுகளை பதிவது தான் இந்த எழுத்துக்கள். முதல் chapter - பசி.
ஒரே வீட்டில் தனித்தனி சமையல், முந்தியில் எடுத்து வரும் பிள்ளைகளுக்கான சோறு, இலையில் பறிமாறிய விருந்தின் முதல் கவலம் செல்லும் முன் முட்டிக் கொண்டு வந்த கண்ணீர், பசி வயிற்றை இறுக்க, அழுக்கு துணியுடன் குறுக்கி படுத்து கிடந்த மேன்ஷன் வாழ்க்கை என, என் வாழ்க்கையில் நானும் அனுபவித்த பேய் பசியின் கோர முகத்தை எனக்கு மீண்டும் நினைவூட்டியதாலோ என்னவோ, இதை படித்தவுடனே எழுத்து என்னை எழுத சொல்லி உந்தி தள்ளியது. பசி என்றால் வறுமையினால் மட்டும் தான் என்று பொருள் அல்ல... பிடிவாதத்தாலும், கௌரவம் பார்த்தும், சுயத்தை இழக்கக்கூடாதென்ற வீம்பும், சில சமயம், எல்லாம் இருந்தும், உணவு கிடைக்காததும் கூட பசியோடு இருக்க வைக்கும் காரணிகள் தாம்.
என் பால்ய காலம் விடுதியில் தான் கழிந்தது. ஒரே பிள்ளையானாலும், சொல் பேச்சு கேட்காத பிள்ளையை, நல்வழிப்படுத்த தன் சக்தியை தாண்டி செலவு செய்து விடுதியில் தங்க வைத்து, படிக்க வைத்திருந்தார் என் அப்பா. ஒழுக்கம், படிப்பு, விளையாட்டு, உணவு என்ற எல்லா வகையிலும் சிறந்து விளங்கிய பள்ளி தான். ஆனால் அந்த சின்ன வயதில் காரையோடு, இளஞ்சிவப்பில் இருந்த கைக்குத்தல் அரிசி, உடம்பிற்கு நல்லதென்று தெரியவில்லை. சக்கைப் போல் ருசி இழந்து, கொழ கொழத்து கஞ்சி சுற்றிய அந்த சுடு சோறு அப்போது ஏனோ சுத்தமாக பிடிக்கவில்லை. ஓரிரு நாட்கள் முயன்றும், சாப்பிடாமல் அடம் பிடித்தும் பார்த்தேன். அனைவரின் இலக்கணத்திலிருந்து எனக்கு மட்டும் விதிவிளக்கு அளிக்க முடியாது என்று திட்டவட்டமாக தெரிந்து கொண்டேன். மதியம் ஒரு வேளை தானே, சாப்பிடாமல் இருந்தால் போகுது என்று என்னை நானே தேற்றிக்கொண்டு, மதிய உணவு இடைவேளைகளில், விடுதிக்கு அந்த கைக்குத்தல் அரிசி சாப்பாட்டை, சாப்பிட செல்லாமல், எங்காவது ஒளிந்து கொள்வதுண்டு. வெகு நாள் நான் மதிய உணவு சாப்பிடாமல் இருந்தது யாருக்கும் தெரியவே இல்லை. விடுதியில் பொங்கல், உப்புமா போன்றவற்றை காலை சிற்றுண்டியாக போடும் காலங்களில் என் பாடு இன்னும் திண்டாட்டமாக இருந்தது. அதைப் போன்ற நாட்களில் காலை மதியம் என இரண்டு வேளைகளையும் தவிர்க்க ஆரம்பித்தேன். சின்ன வயது, எப்போதும் போல் இல்லாமல் ஒரு நாள், நல்ல பசி, இருப்பினும் கைக்குத்தல் சாப்பிட கூடாதென்று ஒரு வீம்பு. அன்று காலையும் நான் சாப்பிடாமல் இருந்தேனோ என்னவோ தெரியவில்லை. மதியம் உணவு இடைவேளையில் எல்லோரும் சாப்பிட செல்ல, நான் என் வழக்கமான ஒளிவிடம் செல்ல முடியாமல், வகுப்பறையிலேயே, என் இருக்கையின் மேசையிலேயே சாய்ந்து படுத்து விட்டேன்.
யாரோ முகத்தில் தண்ணீர் தெளித்து எழுப்பிய போது தான், நான் தூங்கவில்லை, அப்படியே மயங்கியிருக்கிறேன் என்று எனக்கு புரிய வந்தது. விசாரணையில் நான் சாப்பிடாதது கண்டு பிடிக்கப்பட்டு, என்னை நன்றாக திட்டி, யாரோ கொண்டு வந்த உணவளித்து என் பசிப் போக்கினார்கள். அதற்கு பிறகும், அடுத்த நாளிலிருந்து எனக்கு தனியாக பச்சரிசி சோறு கேட்டும், அது முடியவே முடியாதென்று மீண்டும் மறுக்கப்பட்டது. நானும் மதிய உணவினை தவிர்க்க ஆரம்பித்தேன். முன் போல் இல்லாமல், இப்போது மீண்டும் நான் மதிய உணவினை தவிர்ப்பதை கண்டு, என் மேல் பரிதாபப்பட, இப்போது ஒரு ஆசிரியை இருந்தார். அவர்.. அமுதா மிஸ். அமுதா மிஸ் விடுதியில் தங்கியிருந்த படி, எங்களுக்கு விலங்கியல் பாடம் நடத்தும் டீச்சர். எங்கள் விடுதியில், ஆசிரியர்களுக்கு மட்டும் வெள்ளை அரிசி பரிமாறுவதுண்டு. நான் சாப்பிடாமல் கிடந்ததை கண்டு பிடித்த அந்த நிகழ்வுக்கு பின், அமுதா மிஸ், அவர்கள் சாப்பிடுவது போல் அவர் தட்டில் சாப்பாடு போட்டு வந்து, அதில் எனக்கு பங்களித்து, என் அரை வியிற்றை நிரப்பி, தன் அரை வயிற்றை, எனக்கு உணவளித்த திருப்தியால் மட்டுமே நிறைத்துக் கொண்டார். வித்தை கற்றுக் கொடுத்தவர்களுக்கே நன்றி கடன் செலுத்த ஆயுள் பத்தாது என்பார்கள். பாடமும் சொல்லி கொடுத்து, வாழ்க்கையின் பாதையும் சொல்லி கொடுத்து, பசியை, பாசத்தை பகிர்ந்துண்ட அமுதா மிஸ்ஸுக்கு எந்த ஜென்மத்தில், எப்படி நன்றி கடன் செலுத்துவது.
சொந்த ஊர் செம்பராம்பட்டு. அப்போதல்லாம் ஊர்களின் வரைப்படம் (map)பார்க்க அட்லஸ் என்று ஒரு புத்தகம். அதில் இந்தியா இரண்டு பக்கம், அதை zoom செய்து, தமிழ்நாடு இரண்டு பக்கம், அதையும் zoom செய்து விழுப்புரம் மாவட்டம் இரண்டு பக்கம் என்று பெரிது செய்து பார்த்தால் கூட, அந்த சிறு கிராமத்தை கண்டுபிடிக்க இயலாது. சிட்டிஸன் படத்தில் அழிந்து போன அத்திப்பட்டி கிராமத்தை வரைப்படத்தில் தேடுவது போல் தேடிய காலம் உண்டு. அதில் இரு ஆசிரியர் பள்ளி ஒன்று உண்டு. அதில் தான் "சின்னப்பா" தாத்தாவிற்கு ஆசிரியர் வேலை. பொறுமையாக குளித்து முடித்து, வெள்ள நிற வேட்டி சட்டை, துண்டு அணிந்து, குடை இல்லாத சின்ன கவுண்டர் போல் சிங்காரமாக அந்த பள்ளிக்கு போவார். அவர் மிதிவண்டியில், பள்ளிக்கு செல்லும் அழகே தனி. ஓரிரு வகுப்புகள் கட்டிடத்தின் உள்ளேயும், மற்றவை அங்கிருந்த மரத்தடிகளிலும் நடக்கும் அந்த பள்ளியும் ஒரு தனி அழகு. இப்போதெல்லாம் அந்த பள்ளியின் கட்டிடம் வரை கூகுளில் பார்க்க முடிகிறது. அந்த வெள்ளுடையின் மிடுக்கா, அல்லது அவர் நடத்தும் விதமா? அல்ல அவர் அன்பா தெரியாது, அவர் மேல் அந்த ஊர் மக்களுக்கே ஒரு மதிப்பும், மரியாதையும் இருந்தது. நான் ஆங்கில வழியில் படித்ததாலோ என்னவோ நான் பேசும் தமிழில், என் பல வார்த்தைகளை திருத்திக் கொண்டே இருப்பார். வாத்தியார் என்று சொல்லக் கூடாது. ஆசிரியர் என்று சொல்ல வேண்டும். நொங்கு அல்ல, நுங்கு, விரதம் அல்ல நோன்பு என்று பல வார்த்தைகளை திருத்தம் செய்திருக்கிறார். அப்படி அவர் திருத்தியதில் ஒன்று சாதம் அல்ல சோறு. அவரோடு சாப்பிட அமரும் போது, இன்னும் கொஞ்சம் சாதம் போடுங்க என்று மறந்து சொன்னாலும், சாப்பாடு போடுபவரை நிறுத்தி, சோறு போடுங்க-ன்னு என்னை சொல்ல சொல்லி, பின் உணவு பரிமாற சொல்லுவார்.
அவருக்கு ஒரே கெட்டப்பழக்கம், மது அருந்துவது. சில சமயம், சம்பளம்... (சம்பளம் அல்ல ஊதியம்) வாங்கிய அதே நாள் மாலை குடிக்க சென்று, நன்றாக குடித்து, அங்கேயே விழுந்து கிடக்க, அவர் பையில் இருந்த முழு பணமும் கலவாடப் பட்டுவிடும். அவரின் வருவாய் மட்டுமே நம்பியிருந்த அவர் குடும்பம் அந்த மாதம் முழுவதும் சிரமப்படும். அப்படி இல்லாதிருந்தால், அவர் வருமானம் அந்த கிராமத்தில் அவர்கள் வாழ்வதற்கு போதுமானதாகவே இருந்திருக்கும். ஆனால் அந்த பழக்கத்தை ஏனோ அவரால் நிறுத்தவே முடியவில்லை. இதனால் பல இடங்களில் கடன் வாங்கி, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பேரும் கெட்டுப் போக, வீட்டில் உலை கொதிக்க, அவர்களின் கடைசி மகன், படிப்பினை பாதியிலேயே விட்டு விட்டு, ஏதேனும் வேலைக்கு செல்லும் கட்டாயம்.
பத்தாவது கூட முடிக்காத அந்த சிறுவனின் முதுகில் முழு குடும்பச்சுமை. ஏதோ ஒரு வேலை என்று எங்கெங்கோ முட்டி மோதி அவனுக்கு கடைசியாக கிடைத்தது உரம் விற்கும் கடையில் உரம் அள்ளி அளந்து போடும் வேலை தான். என்ன தான் கைகளில் polythene உறைகளை போட்டு பயன்படுத்தினாலும், அந்த உர நெடியும், கை கால்களில் நாள் முழுதும் பட்ட உரத்தின் வேதிப் பொருட்களும், அந்த பிஞ்சு கரங்களை பதம் பார்த்தன. வீட்டில் அதை தெரியப்படுதினால், வேலைக்கு போவதை தடுத்து விடுவார்கள் என்று பயந்து, பல நாட்களாக அவர்களின் கண்களுக்கு மறைத்து அந்த சிறுவன் ஏதேதோ நாடகம் ஆடி தப்பித்துக் கொண்டிருந்தான். ஆள் இல்லாத நேரங்களில், கரண்டியால் சாப்பிட்டாலும், எல்லோர் முன்னிலையிலும் அப்படி சாப்பிடுவது அவனை அவனே காட்டி கொடுப்பது போலாகிவிடும் என்பதால், எல்லோரும் இருந்தால் சாப்பிடுவது கிடையாது என்ற கொள்கைக்கு தள்ளப்பட்டான். சோகத்தை பாருங்கள். நம் குடும்பத்தில் இருக்கும் எல்லோரும் சாப்பிட உழைக்கும் நம்மில் பல பேருக்கு இப்படி தான், குடும்பத்துடன் சேர்ந்து சாப்பிடாமல் இருக்க ஏதோ ஒரு காரணம் வந்து விடுகிறது.
அப்படி பல நாட்களாக, பெரும்பாலும் பல இரவு நேரங்களில் பட்டினி கிடந்த அந்த சிறுவனின் மன நிலையை அறிந்த அவன் தோழி ஒருத்தி உண்டு. அவள், அவர்களின் வீட்டிற்கு தெரியாமல், அவனை இரவில் சந்திப்பதும், அவன் பிஞ்சு கைகளுக்கு மயிலிறகால் மருந்து போட்டு, அவன் கைகளை மட்டுமல்லாது அவன் மனதையும் வருடி, அவனுக்கு தினமும் ஊட்டி விட்டு அவன் மனதுக்கு தைரியம் கொடுத்ததும், நாளடைவில் அவனால் நல்ல உத்தியோகத்திற்கு செல்ல முடியும் என்று ஆறுதல் சொல்லி, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக, அந்த இறக்கம், காதலாக மாறி, அவனையே திருமணமும் செய்தாள். இன்று அவன் ஒரு மகிழ்வூந்துக்கு சொந்தக்காரன். ஓட்டுனராக பணி. இரவு பகல் பார்க்காமல் உழைத்து, களைத்து திரும்பும் அவனின் பசி பொறுக்காது, பாதி இரவானாலும், அவன் வருகைக்கு காத்திருந்து, அவன் பசியாற்றி விட்டு அதற்கு பின் தூங்குகிறாள் அவள். அவள் என் உடன் பிறந்த அக்கா. தான் எங்கு வேலை செய்கிறோம், என்ன வேலை செய்கிறோம் என்று சொல்ல முடியாமல், உழைத்து வந்த பணத்தில், ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக சாப்பிடாமல் பசியோடிருப்பது எவ்வளவு கொடுமை.
டிகிரி முடித்து கணினி படிப்புக்காக சென்னை ராயப்பேட்டையில், மேன்ஷனில் தங்கியிருந்த நேரம். வேலைக்கு செல்லாமல், படிகிறேன் பேர்விழி என்று ஊரை ஏமாற்றி, தெண்ட சோறு என்று பட்டத்தில் இருந்து தப்பிக்க, ஏதோ ஒரு கணினி படிப்புக்கு சென்னையில் அடைக்கலம் புகுந்த காலம். படிக்கிறேன், பின்னாளில் லட்சம் லட்சமாக வாங்குவேன் என்று என் போல் பலரும் அவர்கள் பெற்றோரையும், அவர்களையுமே ஏமாற்றி நாட்களை கடத்திய காலம். சென்னையில் மேன்ஷனில் தங்கி கொண்டு, இரண்டு மணி நேரம் கணினி வகுப்புக்கு போவதும், மற்ற நேரங்களில் வேலை தேடும் படலமாக, ஊர் சுற்றுவதையுமே வாழ்க்கையாக கொண்டிருந்த காலம். என்னை போல் பலர் அந்த புறா கூண்டில் அடைக்கலம் புகுந்திருந்தனர். எனக்கு பரவாயில்லை. மாதமானால் பணம் வந்து விடும். நான் சென்று அப்பாவை பார்க்காவிட்டாலும், அவராகவே வந்து என்னை பார்த்து விட்டு, பணம் கொடுத்துவிட்டு, "வேலை எல்லாம் இப்போ தேடாதே... இப்போது உன் கவனம் படிப்பதில் மட்டும் இருக்கட்டும். பிறகு வேலை தானாக தேடி வரும்" என்று ஆறுதல் சொல்லி விட்டு போவார். மாதம் ஒரு முறை நான் ஊருக்கு போய் வரலாம் தான்... ஆனால்.. வேலையில்லாமல் வீட்டிற்கு செல்ல என்னவோ போலிருந்தது. அப்பாவும் அதை புரிந்தவராக, மணியார்டரிலோ, அல்லது நேரிலோ மாதம் தப்பாமல் பணம் அனுப்பி வந்தார். என்னோடு தங்கியிருந்த பல பேருக்கு இப்படி ஒரு நல்ல அப்பா வாய்க்காதது அவர்களுக்குள் ஏக்கத்தை கொடுத்தது.
என்ன தான் அப்பா மாதாமாதம் பணம் அனுப்பினாலும், அதை அளவறிந்து வாழும் நல்ல பையனாக நானில்லை. மாத ஆரம்பத்தில் சினிமா, பத்திரிக்கை, ஒலி நாடா, வாழ்த்து அட்டை என்று ஏதாவது வெட்டி செலவு செய்வதும், பின் மாத இறுதியில், பணமில்லாமல் தவிப்பதும் என்ற பேச்சிலர்களுக்கே உரித்தான பழக்கத்தை தான் நானும் பின்பற்றினேன். சொல்லாமல் கொள்ளாமல் மக்கள் மேன்ஷனை காலி செய்து ஓடிவிடுவதால், அங்கே வந்து உணவு தரும் ஷர்மா என்பவரும் தினந்தோறும் பணம் வாங்கி சப்பாத்தி வழங்குவதும், குறிப்பாக இருபது தேதிகளுக்கு மேல் கட்டாயமாக கடன் கிடையாது என்று திட்டவட்டமாக பின் பற்றியிருந்தார். அந்த மேன்ஷனிலேயே பணக்கார பையன் நான் தான். அதாவது, இருபது தேதிகளுக்கு மேல் பணமிருப்பது என்னிடத்தில் மட்டும் தான். அதுவும் இழுத்து பிடித்து, அடுத்த மாதம் ஐந்து தேதி ( முதல் வார சனி ஞாயிறு) வரை ஓட்டிவிடும் வசதியானவன். மற்றவர்களுக்கு ஒவ்வொரு மாதமும், 20லிருந்து ஆரம்பமாகும் பட்டினி போர். நானும், ரமேஷ் என்பவரும் ஒரே அறையில் தங்கியிருந்தோம். எதிர் அறையில் அன்வர். அவரும் ராயப்பேட்டை நியூ காலேஜில் படித்துக்கொண்டு, இதே போல் வாழ்பவர் தான். ஏதோ ஒரு நாள் ( அநேகமாக இந்த 20 லிருந்து 5க்குள் )அன்வர் மூன்று நாட்கள் சாப்பிடாமல் இருப்பதாகவும், என்னிடம் 20 ரூபாய் கிடைக்குமா என்று ரமேஷ் கேட்டார். கையிலிருந்த 50 ரூபாய்க்கு மூன்று பேரும் காலை உணவு சாப்பிட்டோம். அந்த நாள் மதியம் விட்டு, இரவு பசித்து, சாப்பிட போகலாம் என எண்ணும் போது தான் என்னிடம் வேறு பணம் இல்லாதது ஞாபகம் வந்தது. ஒருவர் பட்டினி போய், இப்போது மூவரும் பட்டினி. அடுத்த நாள் மாலை ஏழு மணிக்கு தான் எனக்கு கணினி வகுப்பு. அங்கே நண்பர்களிடம் கேட்டு, நாளை இரவிலிருந்து சாப்பாடு சாப்பிட முடியும். ஆனால் இன்று இரவு, நாளை பகல், மதியம் என நினைக்கும் போதே பசி இன்னும் அதிகமானது. பசியோடு அந்த இரவை தத்துவ பாட்டு, காதல் சோக பாட்டு என பாட்டு பாடி, பின்னிரவு வரை பேசி, சிலாகித்து கடத்தி விட்டோம்.
மறுநாள் 8 மணிக்கே பசி தூங்கவிடாமல் எழுப்பி விட்டது. இதோ அதோ என்று எப்படியோ மதியம் வரை தள்ளி விட்டோம். இப்போது ரமேஷ்க்கு மயக்கம் வரும் போலிருக்கிறது என்கிறார். அன்வர் செய்வதறியாமல் படுத்து விட்டார். கையில் வேலைக்கு செல்லும் பெண் தோழி ஒருவரின் அலுவலக தொலைப்பேசி எண் இருந்தது. ஆபத்துக்கு பாவமில்லை என்று மேன்ஷனில் கடன் சொல்லி அவரை தொடர்பு கொண்டு பணம் கேட்க, அவர், மாலை வந்து தந்தால் போதுமா என்றார். சரி வெட்கம் பார்ப்பது இப்போது விவேகம் அல்ல என்று இருக்கும் நிலையை எடுத்து சொன்னேன். நீ போனை வை. நான் வருகிறேன் என்று என்னை மேற்கொண்டு பேசவிடாமல், அடுத்த 30-ஆவது நிமிடத்தில் அங்கே இருந்தார். தன் மதிய உணவை ரமேஷுக்கு கொடுத்து விட்டு, அன்வருக்கும், அவருக்கும் தலா 200 ரூபாய் கொடுத்து, என்னை அவர் வண்டியில் ஏற்றிக்கொண்டு அவர் வீட்டுக்கு கூட்டிப்போய், தயாராக இருந்த மாவில் தோசை வார்த்து கொடுத்தார். ஏனோ சாப்பிடும் போது தொண்டை அடைத்து, கண்ணில் நீர் முட்டியது. சாப்பிட்டு முடித்த பின், இனி எப்போதும் சாப்பிடாமல் இருக்கக் கூடாது, எப்போது பணம் வேண்டுமானாலும் தன்னை கேட்க என்னிடம் உறுதி எடுத்துக்கொண்டார். மாத இறுதியில் இவ்வளவு பணம் எப்படி என்றேன். தன் மோதிரத்தை அடகு வைத்து பணம் வாங்கி வந்ததாக சொன்னார். இன்னமும் அவர் கையால் தான் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன். அன்று எனக்கு பசியாற்றியவர் தான், எனக்கும், என் பிள்ளைக்கும் அம்மாவாய் பசியாற்றுகிறார். என்ன ஒன்று... இன்றளவிலும் எங்களின் பெரும்பாலான நகைகள் அடமானத்தில் தான் உள்ளது. யாராவது நகை எங்கே என்று கேட்டால், சர்வீசுக்கு போயிருக்கு என்று சர்வ சாதரனமாக சொல்லி வாழ்க்கை ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது.
வீட்டில் அமாவாசை, சஷ்டி, கிருத்திகை என்று மாதத்தில் ஆறேழு நாட்கள் அம்மா, அப்பா என அனைவரும் விரதம் இருப்பார்கள். மற்ற நாட்கள் போல் அல்லாமல், விரத நாட்களில் அம்மா துவைத்து, குளித்து அதற்கு பின் தான் சமைக்கவே ஆரம்பிப்பார்கள். சின்ன பிள்ளை பசி தாங்க மாட்டான் என்று, எப்போதும் நமக்கு தனி சலுகை. காலையிலேயே ஏதேனும் சிற்றுண்டி வந்துவிடும். அதுவரை அடைத்து வைத்த பசி, அப்பாவுக்கு அதைப் பார்த்த மாத்திரத்தில் அதிகமாகி விடும். மேலும் அப்பாவுக்கு சர்க்கரை (இனிய அப்பா இல்லையா... அதனால் தானோ என்னவோ). சர்க்கரை இருப்பது தெரிந்ததிலிருந்து நேரத்திற்கு சாப்பிடவில்லை எனில் கொஞ்சம் பயந்து விடுவார். ஆனாலும் இந்த விரதங்களை விட்டார் பாடில்லை. அப்படி விரத நாட்களில் பெரும்பாலும் பசி பொறுக்காது கடைசியில் சண்டை தான். எவ்வளவு முயன்றும் அம்மாவால் பன்னிரெண்டு மணிக்கு முன் சாப்பாடு போட முடியாது. அதற்கு காரணம், அம்மா ஒருவராகவே தான் அடுக்களையில் அல்லாடுவார். நானோ, அப்பாவோ ஒரு துரும்பைக் கூட தள்ளி வைத்தது கிடையாது. விரதம் என்பதால், விதவிதமாக சமைக்க வேண்டும். வடை, பாயசம், அகத்தி கீரை, கூட்டு என்று ஒவ்வொரு விரதத்திற்கும் ஏதோ ஒன்று விசேஷமாக செய்தாக வேண்டும். எல்லாம் சேர்த்து நேரத்தை இன்னும் நீடித்து விடும். அப்போது அப்பா பசியால் துடிப்பதையும், செய்வதறியாமல் அம்மாவை விரட்டுவதையும் பார்க்க தமாஷாக இருக்கும். இவ்வளவு பசி பொறுக்காதவர், விரதம் இல்லாமல் போனால் தான் என்ன என்று அம்மா கேட்டால், அமைதியாகி விடுவார்.
சில நேரங்களில் அப்பா கொஞ்சம் ஓவராக சீன் போடுவதாக தோன்றும். கண்கள் மூடி, வாயை இரு கை கொண்டு மூடி, வெற்றுடம்பில் விட்டம் பார்த்து நெடுஞ்சானாக படுத்து கிடப்பார். அம்மாவும் நானும் கண்களால் அதை காட்டி, எங்களுக்குள் சிரித்துக் கொள்வோம். சில நேரங்களில் குறுக்கும் நெடுக்குமாக நடப்பார். சாப்பாடு தயார் என்ற பிறகு தான் பல் துளக்கவோ, குளிக்கவோ செல்வார். காரணம் கேட்டால்... பல் துலக்கி விட்டால், விரதம் முறித்து ஏதாவது சாப்பிட்டு விடுவேன் என்று குழந்தைப் போல் காரணம் சொல்வார். அடுத்த 5 நிமிடத்தில் நெற்றியில் பட்டையிட்டு, சாமி படங்கள் முன் மனமுருக மந்திரங்கள் (சஷ்டி கவசம்) முனுமுனுத்தும், சில வேலைகளில் கண்களில் நீர் பெருகவும் கும்பிட்டு, அழுகையை அடக்கமாட்டாமல் அடக்கி, தீபாரதனை காண்பித்து பின் படையளில் உட்காருவார். இவ்வளவு பசி தாங்காதவரா என்று இருக்கும். நான்கு தம்பிகளோடு பிறந்து, அரிசி சோறினையே திருமணத்திற்கு பின் பார்த்து, அதற்கு முன் அரை வயிறும், கால் வயிறுமாக சென்று, தான் ஒருவன் மட்டும் படித்து, அரசு பணியில் சேர்ந்து, தனி ஒருவனாக அந்த குடும்பத்தையே வழிக்கு கொண்டு வந்து, திருமணமான பின், படிப்பு ஒன்று தான் முன்னேற்றத்திற்கு வழி என்று உறுதியாக நம்பி, தனக்கு பிறந்த நான்கு குழந்தைகளையும் நன்றாக படிக்க வைத்து, பசியின் சுவடே தெரியாமல் வளர்த்த அவர் பிள்ளைகளான எங்களுக்கு அவரின் பசி புரியாதது தான்.
திருச்செங்கோட்டில் கணினி ஆசிரியராக பொறுப்பேற்று, தனி ஒருவனாக வாடகைக்கு ஒரு ரூம் பிடித்து, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வசதி வாய்ப்புகளை பெருக்கிக் கொண்டிருந்த நேரம். நான்கு இலக்க சம்பளமானாலும், முதல் மூன்று தேதிக்குள், டான் என்று வங்கி கணக்கில் வந்து விழும்போது, பட்ட கஷ்டமெல்லாம் மறந்து போகும். கைப்பேசி வைத்திருப்போர், கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பெருகிக்கொண்டிருந்தனர். மக்களின் வாழ்க்கை முறையை தொழில் நுட்பம், தன் பக்கம் வளைத்து போட்டு, அவசியத்திற்கும், ஆடம்பரத்திற்கும் வித்தியாசம் தெரியாமல், படித்து, வேலையில் அமர்ந்து, புதிதாக பணத்தை பார்க்கும் என் போன்ற இளைஞர்களை, இழுத்து போட்டு, செலவு சக்கரங்களின் பல்லிடுக்கில், எங்களையும், எங்கள் தேவைகளையும் ஒரு சேர நசுக்கிக் கொண்டிருந்தது. சிக்கனமாக வாழ்ந்திருந்தால், திருச்செங்கோட்டில் ஒரு சின்ன மனைக்கூட வாங்கியிருக்கலாம் தான். ஆனால் அப்போது சிக்கனத்திற்கு எந்த 'ன' என்று கூட தெரியாமல் வாழ்ந்து வந்தேன். எங்களுக்கு பணம் அனுப்பத் தேவையில்லை...உன் தேவைகளை நீ பார்த்துக் கொள் என்று அப்பா சொல்ல, அவர் சொன்ன வேறெதையும் கேட்காமல், இதை மட்டும் வேத வாக்காக எடுத்துக் கொண்டேன். தனியறை என்பதால், அவ்வப்போது நண்பர்கள் வருவதுண்டு. கல்லூரியில் ஒன்றாக படித்த நண்பனும், திருச்செங்கோட்டிலேயே இருப்பவனுமான, நீண்ட நாட்கள் தொடர்பில்லாத நண்பன் ஒருவன், திடீரென என் விலாசம் விசாரித்து வந்து பார்த்தான். அவன் நல்ல புத்திசாலி. ஆனால் காலம் அவன் புத்திசாலி தனத்திற்கு எல்லாம் செவி சாய்க்காத நாட்கள். வாழ்க்கை அவனை ஓடித்து போட்டு இருந்தது. மச்சான் நான் உன் ரூமில் கொஞ்ச நாட்கள் தங்கிக் கொள்ளட்டுமா என்றான். அதே ஊரில் வீடு இருந்தும் அவன் அப்படி கேட்டது வியப்பாக இருந்தது. ஏன்னு அப்பறம் சொல்கிறேன்...இப்போ சாப்பிட ஏதாவது வாங்கிக் கொடுக்கிறாயா என்றான்.
சொந்த வீடு போல் எப்போது வேண்டுமானாலும் சென்று சாப்பிடும்படியாக என் நெருங்கிய நண்பர் ஒருவரின் மெஸ் ஒன்று இருந்தது. அங்கே அக்கவுண்ட் வைத்து சாப்பிட்டு, மாதாமாதம் பணம் செலுத்துவது வழக்கம். அங்கு சென்று சாப்பிட்டோம். அவன் கேட்காமலே, அவனுக்கு பிடித்த ஆஃப் பாயில் சொன்னேன். (கல்லூரி நாட்களின் ஞாபகம்). ஆஃப் பாயில் வந்தது தான் தாமதம்... அதுவரை அடைத்து வைத்த கோவம், இயலாமை, ஆற்றாமை, என எல்லாம் சேர்ந்து வெடித்து அழுகிறான். என்ன ஆயிற்று என்று கேட்டால், தன் சொந்த வீட்டில் வேலைக்கு செல்லாததால், உணவு போடவில்லை என்றும், அவனாக சொந்த தொழில் (கோழி பண்ணை) செய்ய, அவன் பெற்றோர் கொடுத்த பணத்திற்கு அவனால் வட்டி செலுத்த முடியாததால், அவனை பணமில்லாமல் வீட்டிற்கு வர வேண்டாம் என்று சொன்னதாகவும், போக்கிடம் தெரியாமல், அங்கிருந்த மலை கோயிலில் இரண்டு மூன்று நாட்கள் கிடந்ததையும், ஒவ்வொரு நண்பர்களாக தேடி பிடித்து உதவி பெறவும், வேலைக்கு ஏற்பாடு செய்யவும், எந்த வேலையானாலும் செய்ய தயார் என்றும் சொன்னான். சாப்பிட்டு இரண்டு நாட்கள் ஆனதாகவும், எந்த நண்பனும் உதவி செய்யும் நிலையில் இல்லாததையும் சொல்லி அழுதான். கல்லூரி காலங்களில் இருக்கும் பணத்தை round off செய்ய, ஓரிரு உபரி ஆஃப் பாயில்கள் சாப்பிட்டது அப்போது அவனை உறுத்தியதா, அல்ல, இவன் என் நண்பன், இவன் எப்போது வந்தாலும், இவன் சாப்பிட்டிற்கு என் கணக்கில் எழுதிக் கொள்ளுங்கள் என்று நான் சொன்னதா? ஏதோ ஒரு நண்பன், உண்ண உணவும், இருக்க இடமும் கொடுத்து, உனக்கு வேலை கிடைக்கும் வரை எவ்வளவு நாட்கள் வேண்டுமானாலும் நீ இங்கேயே தங்கலாம், என்று நான் கொடுத்த நம்பிக்கையா எது என்று தெரியவில்லை. அவன் அத்தனை கேவல்களையும் அன்று தான் பார்த்தேன். கல்லூரியில் மட்டுமே அவனை பார்த்த, அந்த சிரித்த முகத்திற்கு, அவ்வள்வு பாவமாக அழத்தெரியும் என்று கனவிலும் யோசித்தது கிடையாது.
அவனின் ஆற்றாமை என்னையும் அழ வைத்தது. அதற்கு பின் அவனோடு தொழில் தொடங்கிய மற்றொரு கல்லூரி நண்பனும் வந்து என் அறையிலேயே தங்கினான். அவனுக்கு அரியர்ஸுக்கு படிக்க இடமில்லை. வீட்டில் விரட்டியடித்தால் எங்கிருந்து படித்து அரியர்ஸை முடிப்பது என்று அவன் பெற்றோர்களுக்கு தெரியவில்லை. இருவரும் என் அறையில் அதிக பட்சம் மூன்று மாதங்கள் தான் இருந்திருப்பார்கள். அங்கிருந்து இருவரும் வேறு நல்ல வேலை கிடைத்து, அதன் பின் தான் அவர்களின் சொந்த வீட்டிற்கு சென்றார்கள். முதலாமவன் இப்போது அதே ஊரில், அரசு பள்ளியில் ஆசிரியர். கணக்கு பாடம் என்பதால் டியூஷனுக்கும் குறைவில்லை. இரண்டாமவன், கோயம்புத்தூரில் நல்ல ஆடிட்டரின் ஒருவரின் ஆஸ்தான கணக்கர். ஆனால், அந்த மூன்று மாதங்களுக்கு முந்தைய மூன்று நாட்களின் பசி. அது உருவாக்கியிருந்த வடு, என் நெஞ்சை விட்டே மறையாத போது, அவர்களால் மறக்க முடியுமா என்ன.
காத்தாடிக்கு என்ன றெக்கையா இருக்கிறது? காற்றோடு காற்றாக பறக்கவில்லையா? அப்படித்தான், கணினி தொழில் நுட்பமென்னும் ஆடி காற்றை பிடித்துக் கொண்டு, இதோ ஆறு இலக்க ஊதியத்தை எட்டியாகி விட்டாச்சு. பசி என்ற ஒரு உணர்வையே மறந்தாகி விட்டது. பசிக்கிறதோ இல்லையோ, மணி அடித்தாற் போல் சாப்பாடு நேரத்திற்கு கிடைத்து விடுகிறது. வயிற்றுக்கு சாப்பிட்டது போக, இப்போது நாக்கிற்காக சாப்பிடும் வாழ்க்கை. நடைப்பாதையில் நலிந்தோர் பார்த்தால், பிட்டி பீப்புள் என்று மகள் பரிதாபம் கொண்டு உணவு வழங்குகிறாள். நமக்கு வேண்டாமென்பதை அவர்களுக்கு கொடுக்க கூடாது, அவர்களுக்கு வேண்டியதை அவர்களுக்கு கொடுக்க வேண்டும் என்று, மீதமானதை கொடுக்காமல், அவர்களுக்கு என்று வாங்கி கொடுக்குமளவு மனைவியும் என் குழந்தையை பக்குவப்படுத்துகிறாள். எதிர்காலத்திற்கு வேண்டி, மனை வாங்கி வீடு கட்டி, சம்பளத்தின் பெரும் பகுதியை வீட்டு லோன் விழுங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. தேவையில்லாமல் எங்கள் தேவைகளை பெருக்கிக் கொண்டு, அதை ஈடு செய்ய, ஊரை விட்டு ஊர் சென்றோ, ஆன்சைட் (வெளி நாடுகளுக்கு சென்று செய்யும் வேலை) வேலைக்கோ அலைந்து, கிடைக்கும் extra வருமாணத்திற்காக ஓடுவதாகிவிட்டது. அம்மா, மனைவி, மகள் என்ற மூன்று தலைமுறை பெண்களை தனியே விட்டுவிட்டு, கிடைக்கும் வாய்ப்புகளில் வெவ்வேறு பெரு நகரத்திற்கு சென்று பிழைக்கும் executive வாழ்க்கை. இப்போதெல்லாம், பெரும்பாலும் பேச்சிலர் வாழ்க்கை தான்.
அப்படி இரண்டு ஆண்டுகளாக, மும்பை அடுக்கு மாடி பகுதிகளில் தங்கி, உணவகங்களில் மட்டும் உண்டு வாழும் வாழ்க்கை. விதவிதமான ரொட்டிகள், புரோட்டாக்கள், பிரியாணி, சாட் அயிட்டங்கள் என எல்லாம் கிடைத்தாலும், தமிழ் நாட்டில் கிடைக்கும் மதிய சாப்பாடு போல் ஃபுல் மீல்ஸ் கிடைக்காத ஒரு நகர, நரக வாழ்க்கை. அங்கே சுற்றி, இங்கே சுற்றி, ஏதோ ஒரு கேரளா உணவகம் ஒன்றை கண்டுபிடித்து, அதில் புதன் கிழமை மதியம் மட்டும் தான் சாப்பாடு கிடைக்கும் என்று தெரிந்தது. ஆனால் புதன் கிழமை மதியங்களில், வேலை நாட்களாக இருந்ததால், அலுவலகம் விடுத்து செல்ல இயலாத நிலை. ஒரு புதன் கிழமை ஆயுத பூஜைக்கு அலுவலகம் விடுமுறை விட, அன்று காலை சாப்பிடாமல், நேராக மதியம் சென்று, சாப்பாடு சாப்பிடுவது என்று முடிவு. மதியம் சுமார் பன்னிரெண்டு மணிக்கு தொலைப்பேசியில் தொடர்பு கொண்ட அம்மா, சாப்பிட்டாச்சா என்று கேட்க, காலை உணவு தவிர்த்து, மதியம் நேரடையாக மீல்ஸ் சாப்பிட போகப்போவதாக சொல்ல... சரி சாப்பிட்டுவிட்டு சொல்லு, நாங்கள் சாமிக்கு படைத்து விட்டு சாப்பிடுகிறோம் என்றார். ஒரு மணிக்கு அந்த உணவகத்தை அடைந்தால், சாப்பாடு முடிந்து விட்டதென்றும், சற்று தொலைவில், இன்னொரு கேரளா உணவகம் இருப்பதாகவும் சொல்ல, அங்கே போக, அங்கேயும் இல்லை. அவர் இன்னொரு இடம் சொல்ல... இப்படியாக மணி மூன்று வரை சோறும், சாம்பாரும் சாப்பிட, ஒவ்வொரு இடமாக பந்தாடப்பட்டோம்.
அதற்கு மேல் அலைய தெம்பில்லாமல், சரி ரொட்டியே சாப்பிடலாம் என முடிவு செய்து, உணவகத்தில் காத்திருக்கிறோம். அம்மாவிடம் இருந்து அழைப்பு வந்து கைப்பேசி சினுங்கியது. முதல் வார்த்தையாக, கண்ணு, சாப்பிடியா என்று கேட்க, நானும் எத்தேட்சையாக, எங்கு தேடியும் சோறு கிடைக்கவில்லை, கடைசியில் இப்போது ரொட்டி சாப்பிட காத்திருக்கிறேன் என்று சொன்னது தான் தாமதம்... மறுமுனையில் அம்மா வெடித்து அழுகிறார். அம்மாவின் அழுகை ஆற்ற முடியாமல், ஏனம்மா அழறீங்க, அது தான் சாப்பிட போகிறோமே என்று கேட்க... உன் சம்பாதியத்தில் எங்களுக்கு தேவையானவற்றை செய்து சாப்பிடுகிறோம்... உனக்கோ, உன் தேவைக்கு, இந்த ஒரு நாளைக்காவது சோறும், சாம்பாரும் கிடைத்திருக்கலாம்... பிடித்ததை சாப்பிட முடியாமல், எவ்வளவு சம்பாதித்து என்ன பயன்? நீ ஊருக்கு வா கண்ணு என்றார். ஏனோ அவ்வளவு பசியிருந்தும், ஆர்டர் கொட்டுத்த ரொட்டியை கேன்சல் செய்து விட்டு, சாப்பிட பிடிக்காமல் நடக்க ஆரம்பித்தேன். வளர்ந்து விட்ட பிறகு, அம்மாவை தவிர வேறு யாரும், நம்மிடம் சாப்பிட்டாயா என்று கேட்பது இல்லை. சக மனிதன் பசியில் இருக்கிறானா, இல்லையா என்பதை தெரிந்து கொள்ள கூட ஆர்வமில்லாதவர்களாகி விட்டோம். சம்பிரதாயத்திற்கு எப்படி இருக்கிறோம் என்று வினவ ஆயிரம் நண்பர்கள் இருக்கலாம், நாம் சாப்பிட்டோமா?, பசியின்றி இருக்கிறோமா என்று கேட்கும் தாயுள்ளங்கள் இப்போதெல்லாம் அறிதாகிக் கொண்டே தான் வருகிறது. தொப்பையை குறைக்க இரவில் பட்டினி கிடப்பது, ஜீரண சக்தியை மேம்படுத்த, சிறு சிறு அளவுகளாக ஒரு நாளைக்கு ஆறு முறையோ, ஒன்பது முறையோ உண்பது என, பசிக்காக உண்பது மறந்து எதுஎதற்காகவோ சாப்பிட ஆரம்பித்து விட்டோம். ஆனால் எவ்வளவு வளர்ந்தாலும், பசி தன் சுய முகத்தை நம்மிடம் ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பங்களிலும் காட்டிக் கொண்டு தான் இருக்கிறது.
பதினைந்து வருடத்திற்கு ஒரு முறை விகிதம், இந்த வருடமும், வானம் கிழிந்து, தன் சல்லடை ஆடை வழியே,சற்று அதிகமாகவே அழுது தீர்த்தது. சென்னை முழுதும், சிறு சிறு தீவுகளாக துண்டிக்கப்பட்டது. தீபாவளி தொடர்ந்து ஏழு நாட்களுக்கு மழை பெய்தபடி இருக்க, புறநகர் பகுதியில் பெரும்பாலான வீடுகளில், முதல்மாடி வரை நீர் புகுந்து விட்டிருந்தது. மக்கள் 5 நாட்களாக வீட்டை விட்டு வெளியே வர இயலாமல், வீட்டில் உள்ளதை சாப்பிட்டு, சற்று உயரமான பகுதியில் இருக்கும் நண்பரின் வீட்டிற்கோ, அல்லது தங்கள் சொந்த ஊருக்கோ சென்று விட்டிருந்தனர். இதில் பாவப்பட்டது, அந்த புற நகர் பகுதியில், வேலை நிமித்தமாய் வந்து தங்கியிருக்கும் பேச்சிலர் ஆண்கள் தான். சொந்த ஊருக்கு செல்ல முடியாமல், மெஸ்ஸிற்கும், உணவகத்திற்கும் செல்ல முடியாமல், வீட்டிலும் சமைக்க ஏதுமின்றி வாங்கி வந்த ரொட்டிகளையும், பிஸ்கட்டுகளையும் முதல் இரண்டு நாட்களில் தின்று தீர்த்தனர். அதற்கு பின்னும் தொடர்ந்த மழையால், வெளியே செல்ல வழியின்றி, உண்ண ஏதுமில்லாமல், போக்கிடம் அற்று, மூன்று நாட்களுக்கு மேல், மொட்டை மாடியில், உணவு பொட்டலத்திற்கு காத்து கிடக்கின்றனர்.
அதில் ஒருவர் முக நூலில்( FaceBook ) அழுது எழுதியிருந்தார். தான் பன்னாட்டு நிறுவனமொன்றில் வேலை செய்வதாகவும், மாதம் ஆறு இலக்க ஊதியம் வாங்குவதாகவும், சென்னை புற நகர் பகுதியில் ஒரு மூன்று பெட் ரூம் (3BHK) வீடு வாங்கியிருப்பதாகவும், வங்கி கணக்கிலும் ஆறு இலக்கம் இருப்பதாகவும், நான்கு சக்கர வாகனம், இரண்டு கடனட்டை என சகல வசதிகள் இருப்பதாகவும் சொல்லியிருக்கிறார். நேற்று வரை அவரின் கவலை, அலுவலகத்தில் அடுத்து தரப்போகும் ஊதிய உயர்வு பற்றி இருந்ததாகவும், ஆனால், தற்போதோ, நீர் சூழ்ந்த அவர் வீட்டிலிருந்து அவரை மீட்க ஆள் வேண்டியும், மூன்று நாட்களுக்கு பசியோடிருக்கும் தனக்கு, மொட்டை மாடியில், ஏதேனும் உதவி எலிக்காஃப்டர் வந்து, உணவு பொட்டலம் போடாதா என்று பாத்துக் கொண்டிருப்பதாகவும் எழுதியிருக்கிறார். பாவம். நிலையே இல்லாத இந்த மனித வாழ்வில், பசியை தவிர எதுவும் நிலையில்லை என்னும் பாடத்தை, இந்த அடர் மழை கொஞ்சம் காட்டமாகவே அவருக்கு அடித்து சொல்லி தந்திருக்கிறது.
பசித்த போது உணவில்லாமல் அலைந்தவர்களுக்கு எல்லாம், அடுத்தவனின் பசி பற்றி அக்கறை வந்துவிடும். அடுத்தவரைப் பற்றி எல்லாம் கவலைப் படாமல் போனாலும், குறைந்த பட்சம், நம் அன்புக்குரியவர்களையாவது சாப்பிட்டார்களா என்று தெரிந்து கொண்டு, அவர்களின் பசியாற்றுவோம்...
கூடி உண்டு கூடி களி(ழி)த்தலன்றி, வேறேது பெருவாழ்வு.
No comments:
Post a Comment